Kleine Notities

Zwangerschap

Pim Leest: Kleintje Beer en de Baby

Ijverig ben ik tijdens mijn zwangerschap op zoek geweest naar een boek voor 1-jarigen waarin werd verteld en uitgelegd wat het eigenlijk is, zwanger zijn. Wat het betekent dat er straks een baby bij komt. Ik was niet echt succesvol. De meeste boeken die er zijn lijken toch vooral geschikt voor iets oudere kinderen. Dat is ook niet vreemd; het is immers een best wel complex en -zolang de baby in de buik zit- abstract begrip: zwangerschap.

Pim Leest: Kleintje Beer en de Baby

Toch nam ik een aantal boeken van de bibliotheek mee, 2 maanden voor de uitgerekende datum. En Kleintje Beer en de Baby van Harmen van Straaten kwam het dichtst in de buurt van wat ik zocht.

Ok, ook dit boek is duidelijk voor wat oudere kinderen. Er is relatief veel tekst per pagina, waardoor ik tijdens het voorlezen de tekst vaak wat in heb gekort. En toch had ik het idee dat Pim dingen herkende. Wij hadden immers ook steeds boven gekeken terwijl papa de nieuwe kamer van Pim en die van de baby verfde. En Pim kreeg ook een nieuw bed (hoewel nog steeds een ledikantje). En wij hadden het ook geregeld over de baby die nu in de buik zit kusjes geven.

Je zag Pim zo af en toe denken..

Wat hij er écht van begreep? Dat weet ik niet natuurlijk. Maar hij begon wel te vertellen over papa die aan het verven was.

En toen kwamen we bij het deel van het boek waarin de baby er is. En dat liet Pim gewillig over zich heenkomen. Nog niet zo herkenbaar, misschien? Maar ik? Ik werd er best wel emotioneel van. Want er is toch een deel van jezelf dat zich in die laatste weken druk maakt over hoe je eerste kindje met de verandering om zal gaan. En dat zich ook een beetje schuldig voelt over de aandacht die hij straks moet delen.

Terwijl Pim dus zijn standaard “ogge keer, ogge keer” begon toen we het boekje uit hadden, en ik begon met het boekje voor de tweede en de derde keer voorlezen, moest ik stiekem toch ook wat tranen inhouden.

Zwangerschap: Over Compromissen Sluiten

Vorige zwangerschap had ik grote moeite me te concentreren op iets anders dan het feit dat ik zwanger was. Oh, ik werkte wel door: ik publiceerde een artikel, bezocht twee conferenties en deed een hoop archiefwerk. Maar stiekem was ik op mijn manier toch erg veel bezig met zwanger zijn. Toen ik weer begon te werken na mijn verlof maakte ik de balans op: ja, ik had gezegd dat 4 weken voor de uitgerekende datum met verlof gaan eigenlijk misschien niet realistisch is, ondanks mijn relatief makkelijke zwangerschap: de concentratie was immers rond die tijd niet meer van mijn “normale” niveau – en daarbij, ik had al die tijd een deel van mijn concentratie aan de zwangerschap gegeven. Maar toch, de volgende keer zou ik weer voor dezelfde verlofverdeling kiezen, als het kon: ik vond weer aan het werk gaan na mijn verlof namelijk nog moeilijker. En me concentreren misschien ook wel.

zwangerschapv2

Dus, toen ik in september opnieuw zwanger bleek te zijn, was een van mijn eerste voornemens: weer 4 weken voor de tijd met verlof en zo véél mogelijk werk gedaan zien te krijgen voordat het verlof begon. Ik wist immers hoe moeilijk ik het na die tijd zou vinden om mijn draai weer te vinden. En ik zou nog maar minder dan een jaar hebben om mijn proefschrift af te maken.

Nu is de tweede zwangerschap anders (meer in een andere blogpost?). Ik heb het nog steeds relatief makkelijk, met weinig klachten. Maar het is wel zwaarder, want met al een kindje in huis is het moeilijker om momenten voor jezelf te nemen, zeker als je je aan het voornemen van zoveel mogelijk voor je proefschrift doen wilt houden.

Een paar weken geleden werd ik echter teruggefloten door mijn lichaam (en de verloskundige). Nee, er was niets ernstigs. Maar ik had ’s avonds wat harde buiken, vooral als ik op stap was geweest voor mijn werk, of als ik -zoals ik de weken ervoor had gedaan- tot laat in de avond aan een hoofdstuk zat te werken. Ik zou eigenlijk eerder met verlof moeten; 4 weken is eigenlijk niet realistisch als je fulltime werkt, aldus de verloskundige.

Het was een kleine wake-up call. Ja, ik wist het ook eigenlijk wel, maar het blijft toch lastig om er soms gehoor aan te geven. Mijn werk is lichamelijk niet zwaar, maar mentaal misschien wel. En ik ben een tikkeltje perfectionistisch. En vind het moeilijk om de controle uit handen te geven. Dat laatste kan ook niet bij mijn promotie: het is mijn eigen project, dat ik alleen uitvoer, dus er is niemand om taken aan over te dragen. Maar ik moest wel even leren accepteren dat ik misschien niet meer alles wat ik gedaan wilde krijgen voor eind April gedaan zou hebben. En ik moest hopen dat mijn begeleiders dat zouden accepteren (wat gelukkig zo lijkt te zijn).

En dus probeer ik dat nu te doen: compromissen sluiten. Ik ga nog steeds 4 weken van tevoren met verlof, want ik moet in de laatste week nog 2 besprekingen voeren waar ik niet onderuit kan en wil. Maar ik heb een aantal dagen vrij gepland tot die tijd. Als moment om op adem te komen. Al is het maar voor het idee: feit blijft natuurlijk dat mijn proefschrift over een jaar af moet zijn, hoeveel ik nu vrij neem of niet.

Maar ik moet zeggen: het voelt wel alsof ik mezelf ademruimte geef op deze manier. Compromissen sluiten tijdens je zwangerschap, toegeven aan het feit dat je misschien niet alles kunt zoals je normaal gesproken zou doen, is zo gek nog niet. Moeilijk: ja. Heel moeilijk, eigenlijk. Soms ook wel verdrietig. Maar uiteindelijk voel ik me er op dit moment best OK onder.