Kleine Notities

Mama en Kindjes

Zwangerschap: Over Compromissen Sluiten

Vorige zwangerschap had ik grote moeite me te concentreren op iets anders dan het feit dat ik zwanger was. Oh, ik werkte wel door: ik publiceerde een artikel, bezocht twee conferenties en deed een hoop archiefwerk. Maar stiekem was ik op mijn manier toch erg veel bezig met zwanger zijn. Toen ik weer begon te werken na mijn verlof maakte ik de balans op: ja, ik had gezegd dat 4 weken voor de uitgerekende datum met verlof gaan eigenlijk misschien niet realistisch is, ondanks mijn relatief makkelijke zwangerschap: de concentratie was immers rond die tijd niet meer van mijn “normale” niveau – en daarbij, ik had al die tijd een deel van mijn concentratie aan de zwangerschap gegeven. Maar toch, de volgende keer zou ik weer voor dezelfde verlofverdeling kiezen, als het kon: ik vond weer aan het werk gaan na mijn verlof namelijk nog moeilijker. En me concentreren misschien ook wel.

zwangerschapv2

Dus, toen ik in september opnieuw zwanger bleek te zijn, was een van mijn eerste voornemens: weer 4 weken voor de tijd met verlof en zo véél mogelijk werk gedaan zien te krijgen voordat het verlof begon. Ik wist immers hoe moeilijk ik het na die tijd zou vinden om mijn draai weer te vinden. En ik zou nog maar minder dan een jaar hebben om mijn proefschrift af te maken.

Nu is de tweede zwangerschap anders (meer in een andere blogpost?). Ik heb het nog steeds relatief makkelijk, met weinig klachten. Maar het is wel zwaarder, want met al een kindje in huis is het moeilijker om momenten voor jezelf te nemen, zeker als je je aan het voornemen van zoveel mogelijk voor je proefschrift doen wilt houden.

Een paar weken geleden werd ik echter teruggefloten door mijn lichaam (en de verloskundige). Nee, er was niets ernstigs. Maar ik had ’s avonds wat harde buiken, vooral als ik op stap was geweest voor mijn werk, of als ik -zoals ik de weken ervoor had gedaan- tot laat in de avond aan een hoofdstuk zat te werken. Ik zou eigenlijk eerder met verlof moeten; 4 weken is eigenlijk niet realistisch als je fulltime werkt, aldus de verloskundige.

Het was een kleine wake-up call. Ja, ik wist het ook eigenlijk wel, maar het blijft toch lastig om er soms gehoor aan te geven. Mijn werk is lichamelijk niet zwaar, maar mentaal misschien wel. En ik ben een tikkeltje perfectionistisch. En vind het moeilijk om de controle uit handen te geven. Dat laatste kan ook niet bij mijn promotie: het is mijn eigen project, dat ik alleen uitvoer, dus er is niemand om taken aan over te dragen. Maar ik moest wel even leren accepteren dat ik misschien niet meer alles wat ik gedaan wilde krijgen voor eind April gedaan zou hebben. En ik moest hopen dat mijn begeleiders dat zouden accepteren (wat gelukkig zo lijkt te zijn).

En dus probeer ik dat nu te doen: compromissen sluiten. Ik ga nog steeds 4 weken van tevoren met verlof, want ik moet in de laatste week nog 2 besprekingen voeren waar ik niet onderuit kan en wil. Maar ik heb een aantal dagen vrij gepland tot die tijd. Als moment om op adem te komen. Al is het maar voor het idee: feit blijft natuurlijk dat mijn proefschrift over een jaar af moet zijn, hoeveel ik nu vrij neem of niet.

Maar ik moet zeggen: het voelt wel alsof ik mezelf ademruimte geef op deze manier. Compromissen sluiten tijdens je zwangerschap, toegeven aan het feit dat je misschien niet alles kunt zoals je normaal gesproken zou doen, is zo gek nog niet. Moeilijk: ja. Heel moeilijk, eigenlijk. Soms ook wel verdrietig. Maar uiteindelijk voel ik me er op dit moment best OK onder.

Lezen met een kleine: het eerste jaar

Ik ben een lezer. En dus was samen lezen met mijn kindje iets waar ik vanaf het allereerste begin naar uitzag. Dat wil zeggen: nog voordat ik zwanger werd had ik hier ideeën over.

Maar toen werd ons zoontje geboren en bleek het allemaal iets minder vanzelfsprekend. Ik wilde wel voorlezen, maar wanneer dan? En hoe dan? Want lezen is niet per se lezen met een baby. Ik heb me best wel vaak schuldig gevoeld tijdens het eerste jaar, omdat ik niet iedere dag aan een boekje toekwam. Omdat ik soms niet wist of dit nou was hoe het “moest” en omdat ik geregeld blogposts tegenkwam van andere moeders die vol trots vertelden over het lezen met hun baby en hoe ze zorgvuldig het allereerste boekje hadden uitgekozen (vaak een oude favoriet van henzelf). Dat had ik dus niet gedaan. Of dat ze 2 of 3 keer per dag op een vast tijdstip er een boekje bij pakten. Was ik dan niet georganiseerd genoeg? Was ik nu een slechte lees mama?

Inmiddels heb ik me gerealiseerd dat het eerste jaar met een baby voor mij vooral ook chaos betekent. Je kunt van alles bedenken, maar het schema loopt toch vaak in de war. En daar viel lezen bij mij ook onder. Maar vanaf toen ons zoontje ongeveer een maand of 6 was begon onze manier van “samen lezen” langzamerhand vorm te krijgen. Het was een speurtocht. En ook toen kwam ik niet iedere dag aan lezen toe, maar langzamerhand ontdekte ik wat werkte voor Pim en voor mij, een manier waarop lezen met een baby voor ons allebei leuk werd.

Lezen met een kleine: het eerste jaar

Dat betekende in eerste instantie vooral Pim zelf boekjes laten vasthouden: op schoot, in de box, in bad, op het speelkleed. Boekjes als speelgoed, zeg maar. Waar vooral aan gevoeld en in geknepen en mee gerammeld en in gebeten moet worden. Dat voelt wellicht tegenstrijdig voor een boekenliefhebber, maar Pim vond het fantastisch.

(meer…)

Koken voor een Baby: 3 Kookboeken

kokenvoorjebaby

Ik weet nog hoe nerveus ik was toen ik mijn zoontje voor het eerst vaste voeding kon gaan aanbieden. We hadden besloten te wachten tot 6 maanden, om tot die tijd volledig borstvoeding te geven, maar moesten noodgedwongen toch twee weken eerder met hapjes beginnen: ik had een fikse borstontsteking die (naar later bleek) maar niet echt over ging en ons zoontje kwam niet genoeg aan. Daarmee vervloog ook enigszins de optie waarmee we eerder wel gespeeld hadden: Rapley. Er leek namelijk geen tijd om rustig te wennen aan grote stukken en volledige borstvoeding zat er niet helemaal meer in.

Ja, ik volgde het advies van het consultatiebureau op, maar was wel ietwat sceptisch. En dus begon ik als een gek kookboekjes voor baby’s te bekijken. De keuze is online enorm, maar valt in de winkels vaak wat tegen. Uiteindelijk heb ik 3 boekjes gekocht. Omdat de wereld van informatieve babyboeken nogal een doolhof kan zijn, hier mijn ervaring met deze drie boeken. Inmiddels zou ik -denk ik- een andere selectie gemaakt hebben. Ook zijn er een aantal nieuwe titels/heruitgaves op de markt die ik hoop over een jaar of wat te bespreken (als we ervaring hebben met baby nummer twee). Maar de genoemde titels zijn degenen waaruit ik de eerste 6 maanden van vaste voeding voor ons zoontje inspiratie heb gehaald.

(meer…)

1 2