Kleine Notities

Het Eerste Jaar

5 Maanden

Afgelopen weekend was ons meisje alweer 5 maanden oud. 5 maanden. Het ging voorbij alsof het niets was. En ook bij ons dochtertje voelt het, net als bij ons zoontje indertijd, alsof ze er eigenlijk altijd al was. Het is bijna vanzelfsprekend. Maar ook zo bijzonder.

5 maanden

’s Avonds als ze bij mij ligt te slapen voordat ze naar bed gaat, kus ik haar altijd even extra vaak. Want ieder kusje telt. En ieder moment telt met een kindje. Soms probeer je dan in zo’n kusje te vervatten hoe veel je voor haar voelt. Maar dat kan natuurlijk niet.

Het is niet dat de tijd is omgevlogen, per se. Er waren zat dagen die eindeloos duurden, vooral die eerste 3 maanden. Het is eerder dat je denk ik bij kleine kinderen altijd het idee hebt dat er meer momenten moeten zijn, zodat je je nog beter kunt herinneren hoe klein ze waren en hoe snel ze veranderen. Soms van de ene op de andere dag. En stiekem zijn ze met iedere verandering weer iets meer mens en daardoor misschien nóg wel leuker. Maar tegelijkertijd wil je ook zo graag dat ze voor altijd klein blijven.

Emmi is dol op haar broertje. Op van haar rug naar haar buik rollen, maar niet per se de andere kant op, hoewel ze het wel kan. Op Winnie de Poeh die in haar box ligt. Op brabbelen naar papa en mama en vooral naar Pim. Op dingen in haar mond stoppen, en dan vooral doekjes. Op haar spiegelbeeld. En op hele brede glimlachen met dat typische baby-schaterlach geluid.

Ik ben best wel een beetje, of nee best wel erg, verliefd op haar. Ik hoop dat dat ook wederzijds is. En dat dat nog heel lang zo mag blijven.

(Ze kreeg een kinderstoel van oma deze week. Ik doe nog even net alsof ze daar nog lang niet aan toe is. Maar vandaar dat ze papier vast heeft op de foto. Want dit soort cadeaus moet je natuurlijk memoreren met een foto).

Mama Dingen: Katoenen Zoogcompressen

Ik zit dus al tijden tegen deze titel aan te hikken. Katoenen Zoogcompressen. Het voelt zo… I don’t know. Niet vrolijk en inspirerend in ieder geval. Maar ik heb er wel degelijk schik van. Dus bij deze..

Persoonlijke achtergrond

Toen ik Pim borstvoeding gaf kreeg ik rond de zes maanden een borstontsteking. En niet een klein beetje. Twee antibioticakuren verder leek het over, maar toch bleef ik iedere paar weken tegen een ontsteking aanhikken. En dus moest ik met 8 maanden een punt zetten achter borstvoeding. Ik deed het met gemengde gevoelens: ik wilde eigenlijk niet, maar voeden was inmiddels zo’n strijd en zo pijnlijk geworden dat ik ook wel een beetje opgelucht was.

Waarom ik borstontsteking kreeg is niet helemaal duidelijk. Wel had ik vaak last van kloofjes, had ik een aantal keer spruw, en zat het er dus in dat er een keer een bacterie binnen zou dringen.

Dus, als ik één grote angst had toen ik bij mijn dochtertje weer met borstvoeding begon dan was het wel spruw, kloofjes en daarmee de kans op een borstontsteking. Want als het even kon wilde ik nóóit meer borstontsteking. Echt, 10x liever een bevalling dan een borstontsteking qua pijn. Ik nam dan ook allemaal voorzorgsmaatregelen: alles wat in contact is geweest met moedermelk gaat meteen in de was, op minstens 60 graden. Ik heb suiker geminderd. Ik probeer vaak kurkuma en kaneel te eten. En ik wilde andere zoogcompressen: niet van die synthetische, maar katoenen.

katoenen zoogcompressen
Links: katoenen wasbare zoogcompressen van Carriwell na 5 maanden gebruik, rechts: de wegwerp katoenen zoogcompressen van Cottons.

Katoenen zoogcompressen

Zodoende dus: katoenen zoogcompressen. Minder broeierig, minder kans op bacteriegroei. En: ook nog eens minder vervuilend, want minder afval.

Ik kocht 2 setjes van 6 katoenen wasbare zoogcompressen van Carriwell (10-12 euro per setje). Daarmee kan ik een aantal dagen vooruit. En in die tijd draai ik toch wel weer een witte was, want: spugende baby en dus een eindeloze hoeveelheid vieze spuugdoekjes en hydrofielen.

Ik vind de wasbare zoogcompressen ideaal. Granted, ze zijn in de aanschaf wat duurder, maar je verdient die kosten echt zo terug omdat je niet keer op keer dozen wegwerpcompressen hoeft te kopen. Overigens heb ik die óók van katoen (van het merk Cottons), voor die dagen dat ik de was niet helemaal heb bijgehouden.

Oordeel

Ik ben erg blij dat ik ervoor heb gekozen om katoenen wasbare zoogcompressen te kopen. Ik heb het idee dat dit milieubewuster is dan wegwerpcompressen. En het is dus minder broeierig dan synthetische zoogcompressen. Wel is het zo dat de wasbare compressen iets meer afsteken in strakke kleding. Voor die dagen dat ik strakke kleding draag, buitenshuis werk en een stoffen BH aanheb gebruik ik dus soms de wegwerpcompressen van Cottons. Die laatsten zitten overigens per stuk verpakt, niet heel milieuvriendelijk dus.

Overigens had ik achteraf wel beter iets meer online rond kunnen kijken. Ik ben nu namelijk gewoon naar de balie gegaan van de dichtstbijzijnde babywinkel en daar hadden ze alleen Carriwell. Online vond ik al snel zoogcompressen van Imse Vimse en Little Lamb die me iets prettiger lijken, plus dat ze van biologisch katoen zijn en dat geeft dan toch nog weer een beter gevoel.

Omdat je soms niet weet waar je moet beginnen..

Eens in de zoveel tijd denk ik: “Nu heb ik misschien wel even tijd om iets voor mijn blog te schrijven” en dan komt het er toch niet van. Waarom? Omdat ik eigenlijk na zo’n lange tijd niet meer weet waar ik moet beginnen.

Konijntje + boek

Ja, we hebben het gezellig met ons viertjes.

Ja, en ook erg druk. Té druk, als je het mij vraagt, maar dat hoort denk ik bij fulltime werken en twee kinderen hebben.

Nee, de afgelopen maanden waren niet per se makkelijk: veel krampjes, reflux, een baby die de speen niet accepteert en in eerste instantie ook geen fles wilde. Het is wonderbaarlijk hoe snel je de complete chaos van een eerste jaar met een kindje vergeet, ook al weet je nog wel te zeggen dat het chaos was.

Maar we genieten wel. Op onze manier. Tussen de bedrijven door. Dat gevoel als je een brede glimlach krijgt van je baby. De trots als ze onverwacht met 3 maanden al omrolt. De grote warmte als je kindje van twee telkens weer zijn zusje opzoekt om “hallo” te zeggen en haar te aaien. De blijdschap die het geeft als zusje op haar beurt super vrolijk wordt bij het zien van haar broer.

Het is nogal wat hé, moederschap? Ook bij een tweede kindje. Opnieuw.

Lezen met een kleine: het eerste jaar

Ik ben een lezer. En dus was samen lezen met mijn kindje iets waar ik vanaf het allereerste begin naar uitzag. Dat wil zeggen: nog voordat ik zwanger werd had ik hier ideeën over.

Maar toen werd ons zoontje geboren en bleek het allemaal iets minder vanzelfsprekend. Ik wilde wel voorlezen, maar wanneer dan? En hoe dan? Want lezen is niet per se lezen met een baby. Ik heb me best wel vaak schuldig gevoeld tijdens het eerste jaar, omdat ik niet iedere dag aan een boekje toekwam. Omdat ik soms niet wist of dit nou was hoe het “moest” en omdat ik geregeld blogposts tegenkwam van andere moeders die vol trots vertelden over het lezen met hun baby en hoe ze zorgvuldig het allereerste boekje hadden uitgekozen (vaak een oude favoriet van henzelf). Dat had ik dus niet gedaan. Of dat ze 2 of 3 keer per dag op een vast tijdstip er een boekje bij pakten. Was ik dan niet georganiseerd genoeg? Was ik nu een slechte lees mama?

Inmiddels heb ik me gerealiseerd dat het eerste jaar met een baby voor mij vooral ook chaos betekent. Je kunt van alles bedenken, maar het schema loopt toch vaak in de war. En daar viel lezen bij mij ook onder. Maar vanaf toen ons zoontje ongeveer een maand of 6 was begon onze manier van “samen lezen” langzamerhand vorm te krijgen. Het was een speurtocht. En ook toen kwam ik niet iedere dag aan lezen toe, maar langzamerhand ontdekte ik wat werkte voor Pim en voor mij, een manier waarop lezen met een baby voor ons allebei leuk werd.

Lezen met een kleine: het eerste jaar

Dat betekende in eerste instantie vooral Pim zelf boekjes laten vasthouden: op schoot, in de box, in bad, op het speelkleed. Boekjes als speelgoed, zeg maar. Waar vooral aan gevoeld en in geknepen en mee gerammeld en in gebeten moet worden. Dat voelt wellicht tegenstrijdig voor een boekenliefhebber, maar Pim vond het fantastisch.

(meer…)

Koken voor een Baby: 3 Kookboeken

kokenvoorjebaby

Ik weet nog hoe nerveus ik was toen ik mijn zoontje voor het eerst vaste voeding kon gaan aanbieden. We hadden besloten te wachten tot 6 maanden, om tot die tijd volledig borstvoeding te geven, maar moesten noodgedwongen toch twee weken eerder met hapjes beginnen: ik had een fikse borstontsteking die (naar later bleek) maar niet echt over ging en ons zoontje kwam niet genoeg aan. Daarmee vervloog ook enigszins de optie waarmee we eerder wel gespeeld hadden: Rapley. Er leek namelijk geen tijd om rustig te wennen aan grote stukken en volledige borstvoeding zat er niet helemaal meer in.

Ja, ik volgde het advies van het consultatiebureau op, maar was wel ietwat sceptisch. En dus begon ik als een gek kookboekjes voor baby’s te bekijken. De keuze is online enorm, maar valt in de winkels vaak wat tegen. Uiteindelijk heb ik 3 boekjes gekocht. Omdat de wereld van informatieve babyboeken nogal een doolhof kan zijn, hier mijn ervaring met deze drie boeken. Inmiddels zou ik -denk ik- een andere selectie gemaakt hebben. Ook zijn er een aantal nieuwe titels/heruitgaves op de markt die ik hoop over een jaar of wat te bespreken (als we ervaring hebben met baby nummer twee). Maar de genoemde titels zijn degenen waaruit ik de eerste 6 maanden van vaste voeding voor ons zoontje inspiratie heb gehaald.

(meer…)