Kleine Notities

Mama en Kindjes

5 Maanden

Afgelopen weekend was ons meisje alweer 5 maanden oud. 5 maanden. Het ging voorbij alsof het niets was. En ook bij ons dochtertje voelt het, net als bij ons zoontje indertijd, alsof ze er eigenlijk altijd al was. Het is bijna vanzelfsprekend. Maar ook zo bijzonder.

5 maanden

’s Avonds als ze bij mij ligt te slapen voordat ze naar bed gaat, kus ik haar altijd even extra vaak. Want ieder kusje telt. En ieder moment telt met een kindje. Soms probeer je dan in zo’n kusje te vervatten hoe veel je voor haar voelt. Maar dat kan natuurlijk niet.

Het is niet dat de tijd is omgevlogen, per se. Er waren zat dagen die eindeloos duurden, vooral die eerste 3 maanden. Het is eerder dat je denk ik bij kleine kinderen altijd het idee hebt dat er meer momenten moeten zijn, zodat je je nog beter kunt herinneren hoe klein ze waren en hoe snel ze veranderen. Soms van de ene op de andere dag. En stiekem zijn ze met iedere verandering weer iets meer mens en daardoor misschien nóg wel leuker. Maar tegelijkertijd wil je ook zo graag dat ze voor altijd klein blijven.

Emmi is dol op haar broertje. Op van haar rug naar haar buik rollen, maar niet per se de andere kant op, hoewel ze het wel kan. Op Winnie de Poeh die in haar box ligt. Op brabbelen naar papa en mama en vooral naar Pim. Op dingen in haar mond stoppen, en dan vooral doekjes. Op haar spiegelbeeld. En op hele brede glimlachen met dat typische baby-schaterlach geluid.

Ik ben best wel een beetje, of nee best wel erg, verliefd op haar. Ik hoop dat dat ook wederzijds is. En dat dat nog heel lang zo mag blijven.

(Ze kreeg een kinderstoel van oma deze week. Ik doe nog even net alsof ze daar nog lang niet aan toe is. Maar vandaar dat ze papier vast heeft op de foto. Want dit soort cadeaus moet je natuurlijk memoreren met een foto).

Mama Dingen: Katoenen Zoogcompressen

Ik zit dus al tijden tegen deze titel aan te hikken. Katoenen Zoogcompressen. Het voelt zo… I don’t know. Niet vrolijk en inspirerend in ieder geval. Maar ik heb er wel degelijk schik van. Dus bij deze..

Persoonlijke achtergrond

Toen ik Pim borstvoeding gaf kreeg ik rond de zes maanden een borstontsteking. En niet een klein beetje. Twee antibioticakuren verder leek het over, maar toch bleef ik iedere paar weken tegen een ontsteking aanhikken. En dus moest ik met 8 maanden een punt zetten achter borstvoeding. Ik deed het met gemengde gevoelens: ik wilde eigenlijk niet, maar voeden was inmiddels zo’n strijd en zo pijnlijk geworden dat ik ook wel een beetje opgelucht was.

Waarom ik borstontsteking kreeg is niet helemaal duidelijk. Wel had ik vaak last van kloofjes, had ik een aantal keer spruw, en zat het er dus in dat er een keer een bacterie binnen zou dringen.

Dus, als ik één grote angst had toen ik bij mijn dochtertje weer met borstvoeding begon dan was het wel spruw, kloofjes en daarmee de kans op een borstontsteking. Want als het even kon wilde ik nóóit meer borstontsteking. Echt, 10x liever een bevalling dan een borstontsteking qua pijn. Ik nam dan ook allemaal voorzorgsmaatregelen: alles wat in contact is geweest met moedermelk gaat meteen in de was, op minstens 60 graden. Ik heb suiker geminderd. Ik probeer vaak kurkuma en kaneel te eten. En ik wilde andere zoogcompressen: niet van die synthetische, maar katoenen.

katoenen zoogcompressen
Links: katoenen wasbare zoogcompressen van Carriwell na 5 maanden gebruik, rechts: de wegwerp katoenen zoogcompressen van Cottons.

Katoenen zoogcompressen

Zodoende dus: katoenen zoogcompressen. Minder broeierig, minder kans op bacteriegroei. En: ook nog eens minder vervuilend, want minder afval.

Ik kocht 2 setjes van 6 katoenen wasbare zoogcompressen van Carriwell (10-12 euro per setje). Daarmee kan ik een aantal dagen vooruit. En in die tijd draai ik toch wel weer een witte was, want: spugende baby en dus een eindeloze hoeveelheid vieze spuugdoekjes en hydrofielen.

Ik vind de wasbare zoogcompressen ideaal. Granted, ze zijn in de aanschaf wat duurder, maar je verdient die kosten echt zo terug omdat je niet keer op keer dozen wegwerpcompressen hoeft te kopen. Overigens heb ik die óók van katoen (van het merk Cottons), voor die dagen dat ik de was niet helemaal heb bijgehouden.

Oordeel

Ik ben erg blij dat ik ervoor heb gekozen om katoenen wasbare zoogcompressen te kopen. Ik heb het idee dat dit milieubewuster is dan wegwerpcompressen. En het is dus minder broeierig dan synthetische zoogcompressen. Wel is het zo dat de wasbare compressen iets meer afsteken in strakke kleding. Voor die dagen dat ik strakke kleding draag, buitenshuis werk en een stoffen BH aanheb gebruik ik dus soms de wegwerpcompressen van Cottons. Die laatsten zitten overigens per stuk verpakt, niet heel milieuvriendelijk dus.

Overigens had ik achteraf wel beter iets meer online rond kunnen kijken. Ik ben nu namelijk gewoon naar de balie gegaan van de dichtstbijzijnde babywinkel en daar hadden ze alleen Carriwell. Online vond ik al snel zoogcompressen van Imse Vimse en Little Lamb die me iets prettiger lijken, plus dat ze van biologisch katoen zijn en dat geeft dan toch nog weer een beter gevoel.

Omdat je soms niet weet waar je moet beginnen..

Eens in de zoveel tijd denk ik: “Nu heb ik misschien wel even tijd om iets voor mijn blog te schrijven” en dan komt het er toch niet van. Waarom? Omdat ik eigenlijk na zo’n lange tijd niet meer weet waar ik moet beginnen.

Konijntje + boek

Ja, we hebben het gezellig met ons viertjes.

Ja, en ook erg druk. Té druk, als je het mij vraagt, maar dat hoort denk ik bij fulltime werken en twee kinderen hebben.

Nee, de afgelopen maanden waren niet per se makkelijk: veel krampjes, reflux, een baby die de speen niet accepteert en in eerste instantie ook geen fles wilde. Het is wonderbaarlijk hoe snel je de complete chaos van een eerste jaar met een kindje vergeet, ook al weet je nog wel te zeggen dat het chaos was.

Maar we genieten wel. Op onze manier. Tussen de bedrijven door. Dat gevoel als je een brede glimlach krijgt van je baby. De trots als ze onverwacht met 3 maanden al omrolt. De grote warmte als je kindje van twee telkens weer zijn zusje opzoekt om “hallo” te zeggen en haar te aaien. De blijdschap die het geeft als zusje op haar beurt super vrolijk wordt bij het zien van haar broer.

Het is nogal wat hé, moederschap? Ook bij een tweede kindje. Opnieuw.

Pim Leest: Kleintje Beer en de Baby

Ijverig ben ik tijdens mijn zwangerschap op zoek geweest naar een boek voor 1-jarigen waarin werd verteld en uitgelegd wat het eigenlijk is, zwanger zijn. Wat het betekent dat er straks een baby bij komt. Ik was niet echt succesvol. De meeste boeken die er zijn lijken toch vooral geschikt voor iets oudere kinderen. Dat is ook niet vreemd; het is immers een best wel complex en -zolang de baby in de buik zit- abstract begrip: zwangerschap.

Pim Leest: Kleintje Beer en de Baby

Toch nam ik een aantal boeken van de bibliotheek mee, 2 maanden voor de uitgerekende datum. En Kleintje Beer en de Baby van Harmen van Straaten kwam het dichtst in de buurt van wat ik zocht.

Ok, ook dit boek is duidelijk voor wat oudere kinderen. Er is relatief veel tekst per pagina, waardoor ik tijdens het voorlezen de tekst vaak wat in heb gekort. En toch had ik het idee dat Pim dingen herkende. Wij hadden immers ook steeds boven gekeken terwijl papa de nieuwe kamer van Pim en die van de baby verfde. En Pim kreeg ook een nieuw bed (hoewel nog steeds een ledikantje). En wij hadden het ook geregeld over de baby die nu in de buik zit kusjes geven.

Je zag Pim zo af en toe denken..

Wat hij er écht van begreep? Dat weet ik niet natuurlijk. Maar hij begon wel te vertellen over papa die aan het verven was.

En toen kwamen we bij het deel van het boek waarin de baby er is. En dat liet Pim gewillig over zich heenkomen. Nog niet zo herkenbaar, misschien? Maar ik? Ik werd er best wel emotioneel van. Want er is toch een deel van jezelf dat zich in die laatste weken druk maakt over hoe je eerste kindje met de verandering om zal gaan. En dat zich ook een beetje schuldig voelt over de aandacht die hij straks moet delen.

Terwijl Pim dus zijn standaard “ogge keer, ogge keer” begon toen we het boekje uit hadden, en ik begon met het boekje voor de tweede en de derde keer voorlezen, moest ik stiekem toch ook wat tranen inhouden.

En haar naam is.. Emmi

Emmi

Iets meer dan drie weken geleden was ze er ineens: onze lieve dochter Emmi.

De geboorte van Emmi ging vrij probleemloos. Snel –3,5 uur– maar gelukkig niet extreem snel (daar was ik bang voor). Emmi deed het meteen goed, hoewel we de eerste week wel wat spannende dingen hebben gehad (zoals, denk ik, ieder kraamweek wel heeft).

En nu zijn we hard aan het wennen. Aan het proberen een nieuw ritme te vinden met z’n vieren in plaats van met z’n drieën. Maar gelukkig voelt het ook nu, net als met Pim indertijd, als vanzelfsprekend dat Emmi er bij hoort. En dat vind ik denk ik het mooiste en bijzonderste gevoel van die eerste weken: dat een kindje niet meer weg te denken is zodra het er is. En dat je er onvoorstelbaar veel meer van houdt dan je had kunnen denken van tevoren.

<3

1 2