Kleine Notities

Media

7 Dingen Mij Opvielen Toen ik Gilmore Girls Opnieuw Keek

Het is bijna zover. Het nieuwe seizoen van Gilmore Girls verschijnt 25 November op Netflix. Of nou ja, seizoen? 4 Afleveringen van 90 minuten. Ik weet nu al zeker dat ik nadat ik ze alle vier gezien heb meteen weer nog méér afleveringen wil. Maar laten we voor nu vooral blij zijn met wat er aan zit te komen.

In afwachting van de nieuwe afleveringen heb ik de afgelopen maanden alle seizoenen van Gilmore Girls opnieuw gekeken. Omdat het een beetje raar voelt om een review te schrijven van een van mijn favoriete series, schrijf ik in plaats daarvan een lijstje van dingen die mij opvielen toen ik de serie dit keer keek.

Gilmore Girls A Year in the Life: 7 dingen die me opvielen toen ik Gilmore Girls opnieuw keek

1. Gilmore Girls is nog steeds super leuk!

Zo, dat is een inkopper. Maar het is wel echt waar.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik daar de eerste afleveringen die ik weer zag wel aan twijfelde. Het was net alsof alles veel slomer was dan ik me herinnerde. En heel even schoot er door mijn hoofd: is het dan zó verouderd dat wat toentertijd als nieuw en flashy gold nu ineens niet meer zo interessant is? Gelukkig viel dit mee, en leek het vooral zo te zijn dat in de eerste afleveringen alles nog een beetje neergezet moet worden en op gang moet komen. Voorbij die eerste afleveringen is het de Gilmore Girls zoals ik me herinnerde. En waar ik tijdens de middelbare school al eens verliefd op werd, tijdens de universiteit opnieuw, en nu dus weer.

2. Gilmore Girls is Belcher-Test proof en dat is ZO fijn

Gilmore Girls doet haar titel recht door ook echt over de girls te gaan. Ja, er zijn relaties met mannen en die zijn heel belangrijk voor het verhaal en daar heb ook ik diepe gevoelens over, maar te midden van de grootste scenes rondom liefde en relaties blijven de afleveringen ook over andere dingen gaan en praten Rory en Lorelai (of Sookie, Michel, et al.) over allerlei andere zaken. Zeker in de eerste paar seizoenen zijn de liefdesrelaties secundair en draait het in eerste instantie om Rory en Lorelai en hun tijd samen. Ik was er haast een beetje verbaasd over. Je ziet het zo weinig, series gaan zo vaak bijna alleen over de “will they, won’t they?” vraag, dat het haast bevreemdend werkt als je er bij stilstaat hoe weinig er bijvoorbeeld over Max gesproken wordt in die eerste paar seizoenen. En dat heeft niet alleen te maken met het feit dat Lorelai misschien niet per se de gezondste houding heeft als het om relaties aangaan gaat, of dat ze Rory buiten haar dating leven wil houden.

Dus ja, ik kan niet zeggen dat ik het echt getest heb, maar ik ben er van overtuigd dat Gilmore Girls voldoet aan de Belcher Test. Wat dat betekent? Dat er in een fictioneel werk twee vrouwen die bij naam genoemd worden met elkaar over iets anders praten dan mannen. Het zal je verbazen hoe vaak dat niet het geval is. Het feit dat dat bij Gilmore Girls voor een groot deel van de afleveringen opgaat, laat mijn feministische hart sneller kloppen (hoewel er ook wel op en aanmerkingen zijn te maken, zie punt 5).

3. Ik ben nog steeds Team Jess

Hahaha, ja, ik dacht: laat ik na punt 2 dit er maar ingooien als contrast op mijn eigen constatering. Want hoewel Gilmore Girls draait om het feit dat je als vrouw je identiteit niet ontleent aan de man waarmee je samen bent, zijn de vriendjes toch ook wel een hot item in discussies over de serie. Luke lijkt me een given (hoop ik toch?!) maar die vriendjes van Rory… Ik ben benieuwd welke kant dat in de nieuwe afleveringen op gaat.

Dat ik Team Jess ben betekent overigens niet dat ik vind dat Rory daar per se bij moet eindigen. Eigenlijk vond ik het super fijn dat Rory bij geen van de drie is aan het einde van seizoen 7 maar dat ze kiest om haar eigen weg te gaan (zie: feministisch hart).

Maar, als ze dan bij een van de drie terug moet komen, dan het liefst Jess.

Niet omdat ik Jess in die eerste seizoenen nou per se zo leuk vond. Of nou ja, dat vond ik eerder wel, maar dit keer vond ik hem toch wel een beetje de over-the-top verkeerde jongen die overal maar tegenaan schopt en nergens constructief is. Ja, het hoort bij de leeftijd. Ja, het is realistisch. Maar nee, niet het gedroomde vriendje. Waarom ik toch voor hem kies is door zijn latere korte verschijningen. Die ook niet perfect zijn (en zeker niet de “let’s run away together!” scene, die geheel en al zijn belang voorop zet), maar die misschien wel juist doordat Rory nee zegt me toch iets beter vielen dan Dean en Logan.

Dean, omdat hij hoewel in het begin heel lief zo compleet de verkeerde persoon is voor Rory vanaf seizoen 4. Ja, het was nog niet “af”, als we in verhaallijnen denken, maar hij hield haar ook enorm tegen en had uiteindelijk niet genoeg interesse in haar kunnen en/of was niet supportive genoeg.

Logan.. tsja.. Ik krijg een beetje de kriebels van hem. Hij heeft een redemptive arch en die werkt heel goed, maar ik ben nooit helemaal overtuigd. Zeker niet als het ineens naar trouwen en Rory die dan wel meeverhuisd gaat, waar hij eerder nog er voor pleitte om met elkaar rekening te houden.

Jess dus. Misschien.

4. De kleding!!

Hier moet ik stiekem een beetje om mezelf lachen. Ik herinner me dat ik de kleding uit Gilmore Girls altijd super leuk vond en het idee had dat ik er nooit zo stylisch uit zou zien. Maar als je dan nu terugkijkt dan zitten er best wel wat rare combi’s tussen. En slobbertruien.

Toch, misschien is dat wel juist wat de kledingkeuze zo leuk maakt. Het is niet al te high brow. Er zitten een heleboel dingen in die je niet zo 1,2,3 op straat tegen zou komen of in ieder geval niet heel erg modebewust waren. Het zijn vaak hele vrolijke combi’s die ook realistisch zijn in dat niet iedereen er elke dag super super perfect uitziet. Misschien vond ik het daarom juist wel leuk. (Overigens verandert dit wel een beetje in de laatste seizoenen).

Dus ja: eigenlijk wil ik stiekem nog steeds een voorbeeld nemen aan de kleding van Gilmore Girls: draag wat je leuk vind, have fun with it, het hoeft niet perfect, en: kleuren!

5. Was Gilmore Girls altijd al LGBTQ onvriendelijk?

Jeetje, ja. Waar ik echt best wel positief was over de plaats van vrouwen in Gilmore Girls en hoe er met verschillende zaken wordt omgegaan, zijn er ook een aantal valkuilen die me dit keer extra in het oog sprongen.

Zo blijft er natuurlijk de nooit-gestelde-vraag rondom de mogelijkheid van abortus bij al die zwangerschappen die niet per se gepland waren tijdens alle seizoenen. Ik zeg niet dat het had hoeven gebeuren, maar ik vond het opvallend dat het woord of de optie niet viel, met name in verband met bijvoorbeeld Lane’s zwangerschap.

Opvallender, en echt wel pijnlijk, is de wijze waarop er grapjes worden gemaakt rondom LGBTQ+ identiteiten. Zeker de eerdere seizoenen wordt er zo. vaak. iets aangehaald waarin transgenders het moeten ontgelden. Iedere andere vorm van liefde dan die tussen man en vrouw wordt ook panisch ontweken, of er wordt lacherig over gedaan, impliciet.

Is dit nu dan toch het tijdsgewricht? Was het eerder normaler om dit soort grappen te maken, of is dit nog steeds zo en ben ik kritischer geworden? Is het iets dat typisch is voor Gilmore Girls of kijk ik gewoon niet genoeg andere shows? Ik hoop echt dat ze hier een andere richting kiezen in de nieuwe afleveringen, want ik vond het ronduit pijnlijk.

6. Gilmore Girls groeit mee met verschillende levensfases

Het was me al eerder opgevallen: doordat Gilmore Girls over verschillende generaties gaat kun je je op verschillende momenten extra aangesproken voelen door bepaalde verhaallijnen. Ik begon Gilmore Girls te kijken tijdens de laatste jaren van de middelbare school en het eerste jaar van mijn studie. Destijds spraken de seizoenen die daar over gingen mij het meest aan. Zeker seizoen 3 en 4, over de angst niet aan verwachtingen te kunnen voldoen op de universiteit en de moeite van afscheid nemen van je thuis en gezinssituatie waren érg herkenbaar.

Ik keek Gilmore Girls opnieuw na mijn afstuderen. En hoewel ik seizoen 7 de minste van het stel vind was er één ding dat enorm dichtbij kwam: Rory’s onzekerheid over haar toekomst, het idee dat iedereen in de context van een “school” je misschien wel goed vind, maar wat als het in de echte wereld niet lukt? Dat had ik dus precies ook. Zeker omdat ik na mijn afstuderen niet direct een baan vond en ook niet direct een promotieplek.

Deze keer keek ik Gilmore Girls voordat mijn contract afliep, maar nog steeds herken ik die twijfels van Rory. Tegelijkertijd kon ik me óók heel erg invoelen in de scenes van Lorelai als moeder en haar zorgen om Rory; de zenuwen van Lane over ouderschap; en ja, soms zelfs Liz die in haar rol als moeder soms haar babytje bij Luke laat vertolkt denk ik best wel wat van de rust die je kunt verlangen.

Ik ben benieuwd of dit ook geldt als ik de show later nog weer eens kijk. Als mijn kinderen tieners zijn bijvoorbeeld? Of als ik ooit oma mag worden.. (zouden we dan nog TV kijken?!)

7. Gilmore Girls is mijn “Happy Place”.

Ik zei het al eerder: seizoen 7 is wat mij betreft het minste seizoen van de serie. En toch huilde ik ook dit keer weer geregeld tijdens de laatste afleveringen van Gilmore Girls. Waarom? Omdat de serie als thuiskomen in een imaginaire nostalgische wereld is. Het is mijn happy place. Stars Hollow is zo’n goedgemutste plaats om te wonen. De vriendenkring, buurt en het hele netwerk van support is zo heerlijk idyllisch en fijn. De moeder-dochter relatie tussen Rory en Lorelai is er een die denk ik iedere moeder en dochter wel zouden willen. En het grappige is dat ondanks dit alles Gilmore Girls niet onrealistisch voelt.

Ja, als ik aan Gilmore Girls denk krijg ik zo’n vage blije glimlach op mijn gezicht. Ik kan haast niet wachten om alles wéér opnieuw te kijken.

Maar nu natuurlijk eerst de nieuwe afleveringen! Nog maar een paar dagen en dan is het zover!

Lovely Liedjes: Wall of Arms van The Maccabees

Naast boeken is muziek een van mijn meest uitgesproken hobby’s. Hoewel ik er de laatste jaren een stuk minder fanatiek mee bezig ben geweest, zijn er nog steeds artiesten en liedjes waar ik heel fanatiek verliefd op ben. Door middel van de rubriek “Lovely Liedjes” wil ik mezelf de ruimte geven aandacht te schenken aan die muziek die me op dit moment het meeste doet.

Lovely Liedjes

Mijn vriend en ik zijn nu een jaar lang verloofd. We hebben niet zoveel haast met trouwen (ook niet met die verloving trouwens). Ik heb (nog) niet zoveel ideeën over hoe ik wil trouwen. Dat heb ik ook nooit heel erg gehad trouwens. Ik weet dat ik de belangrijke personen in mijn leven om me heen wil hebben. Dat ik het eigenlijk een heel fijn idee vind dat mijn kindjes er bij zullen zijn. En dat ik een leuk, gezellig, maar niet per se grootschalig feest wil.

Waar ik wel al jaren over nadenk zijn de liedjes die ik ergens op de dag zou willen horen. Eens in de zoveel tijd kom ik een liedje tegen waarvan ik denk: dit vervat echt perfect hoe ik het voel. Dat is overigens ook niet toevallig. We leerden elkaar kennen via een gedeelde muzieksmaak. En ook hij zegt wel eens dat hij dit liedje toch eigenlijk wel zou willen horen tegen de tijd dat… Zodoende dus.

Eén van de liedjes op mijn lijstje is Wall of Arms van The Maccabees. En dan vooral hier om:

I woke up with a loved one’s eyes upon me
Loved one’s arms around me

Oh, she’s my one and only
And I grew up in the bosom of my family
Eight strong arms around me

Oh, from the seed they’ve grown me
And I thank those, those who kept me company
They are a wall of arms around me
Oh, it is they who are my army

Het idee van een groep van mensen die om je heen staat als “army”, waar je steun kunt vinden in moeilijke tijden, die je hebben zien (op)groeien en dus de goede en slechte kanten van je kennen en je ondanks alles steunen en liefhebben. Dat is wat ik terugzie in Wall of Arms en dat is een idee dat ik graag meeneem tijdens een trouwerij, hoe deze dan ook vormkrijgt in de komende jaren.

Luister Wall of Arms hier. En neem vooral de tijd om meer van The Maccabees te beluisteren. Ze zijn zo’n band die ik meestal vergeet te noemen als favoriet, maar waar ik eigenlijk bijna altijd naar kan luisteren. Zulke mooie liedjes. Zo zonde dat ze inmiddels uit elkaar zijn.

Emmy the Great: 5 Favoriete Liedjes

Afgelopen zondag zag ik singer-songwriter Emmy the Great voor het eerst live. Ik ontdekte haar muziek ooit via internetvrienden in het Verenigd Koninkrijk en was vrij snel verkocht. Dat was niet zo moeilijk: vrouwelijke singer-songwriters die mooie melodieën en een melancholische sfeer combineren met slimme teksten en een tikkeltje feminisme vallen precies in mijn straatje.

Haar muziek doet niet zoveel op het Europese vasteland en het duurde dan ook lang voordat ik haar een keertje live kon zien, maar gelukkig viel het allesbehalve tegen! Het was zelfs een van de fijnste concerten waar ik de afgelopen jaren geweest ben. De opbouw van de show was goed, haar stem was uitstekend en ze had een prettige, vriendelijke stage presence (altijd een belangrijk punt als ik favoriete artiesten live zie, vind ik).

Emmy the Great 5liedjes

Ben je nieuwsgierig naar Emmy the Great (ik vind eigenlijk dat je dat wel zou moeten zijn) en heb je geen idee waar je moet beginnen? Hieronder geef ik vijf van mijn favoriete liedjes. Het was moeilijk om een selectie te maken, en over een week denk ik er vast weer anders over, maar dit geeft wel een mooie dwarsdoorsnede denk ik.

  • Paper Forest (In the Afterglow of the Rapture): Misschien wel mijn favoriete liedje van Emmy the Great en tijdens het concert ook publieksfavoriet. Als je nergens anders tijd voor hebt, luister dan in ieder geval dit liedje.
  • Swimming Pool (with Tom Fleming): Dit is het eerste nummer van haar derde plaat “Second Love”. De plaat is iets elektronischer en dromeriger dan de voorgaande twee, maar het atmosferische van de liedjes vind ik toch wel weer erg fijn.
  • We Almost Had a Baby: Liedjes met teksten met scherpe randjes: check! Zo’n liedje over een jongen waar je heerlijk je verdriet en frustraties en je kleine wraakgevoelens in kunt herkennen.
  • A Woman, A Woman, A Century of Sleep: Eigenlijk is heel Virtue de moeite van het luisteren waard, maar dit is denk ik een van de favoriete nummers van die plaat. Ook hierin weer een mix van melodie, tekst en feministische kritiek.
  • Trellick Tower: Een andere zwak van mij bij singer-songwriters: liedjes die kritisch over omgang met en paternalistische machtsverhoudingen in geloof gaan, zonder het geloof zelf per se aan te vallen. Prachtig nummer.

Bonus:

  • (Don’t Call Me) Mrs. Christmas (with Tim Wheeler): Dit valt een beetje buiten de nummers hierboven, maar iedere kerst is dit nummer weer favoriet van mij. Tongue-in-cheek kerstliedjes van Emmy the Great en de zanger van de band Ash. Het hele album This Is Christmas zet ik trouwens altijd graag op in December.

Mocht ik je hebben weten te overtuigen om naar Emmy the Great te luisteren, laat me dan vooral even weten wat je ervan vond! Kende je Emmy the Great al, dan ben ik natuurlijk nieuwsgierig wat jouw favoriete nummers zijn.