Kleine Notities

Kinderboeken

Nog even mijn haartjes wassen – Jörg Mühle

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar met onze oudste is haren wassen een ramp. Zodra het er ook maar op lijkt dat we misschien haren gaan wassen, vliegt ons zoontje in paniek-modus. Soms lukt het wonderwel goed om hem er rustig doorheen te praten, maar vaak ook niet. Dus dan ga je dingen proberen….

Nog even mijn haartjes wassen – Jörg Mühle // Uitgeveri: Gottmer

Een van de oplossingen die we zochten was om een boekje te kopen over haren wassen, als aanknopingspunt om erover te praten. Ok ok, misschien was het ook wel een beetje zo dat ik dit boekje zag en een excuus zocht om nog weer eens een boekje voor mijn kinderen te kopen. Maar echt, het idee dat alles wat wellicht het haren wassen minder vervelend maakt mooi meegenomen is speelde een grote rol.

Nog even mijn haartjes wassen vertelt via eenvoudige en aansprekende plaatjes het verhaal van klein konijn die in bad gaat. Op iedere pagina is één handeling uitgelicht, met de nadruk op het wassen van de haartjes: het inzepen met shampoo, afspoelen met de douche, handjes voor de ogen voor spetters…

Wat het boek zo aansprekend maakt voor dreumesen en peuters is dat iedere pagina ook iets van de lezer vraagt: je roept samen klein konijn zodat hij weet dat hij in bad kan, je zeept hem in, je droogt hem af, etcetera. Het is een verhaal met humor (inclusief grapje voor de kinderen én een klein beetje voor volwassenen). Dit maakt dat kinderen die liever niet in bad gaan op een gemoedelijke manier leren over de volgorde van jezelf wassen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik altijd sceptisch ben over het soort boeken die de interactie tijdens het lezen meer voorkauwen dan ik eigenlijk zou willen. Maar de kinderen vinden het geweldig. En daardoor lezen wij Nog even mijn haartjes wassen altijd met veel plezier. Langzamerhand raak ik zelf ook overtuigd van een mix tussen dit soort meer gestuurde boekjes en de meer klassieke verhalen die wat meer van de voorlezer vragen. Het is toch wel érg leuk om ook op deze manier samen te lezen.

Helpt het ook voor dat haren wassen? Niet helemaal. Het werkt bij ons tot op zekere hoogte. Soms is het dé manier om hem door het hele proces heen te praten en te zorgen dat hij voordat de paniek toeslaat begrijpt dat de handen voor de ogen helpt tegen de spetters. Maar eerlijk toegegeven: het blijft een onderneming die nog steeds niet altijd zonder tranen verloopt.

– – –

Nog even mijn haartjes wassen is een van de boeken uit de prentenboeken top tien van 2018. Dus zet hem alvast op je lijst voor de nationale voorleesdagen! Net zoals Slaap maar fijn, bouwterrein trouwens.

Kinderboekenweek: Slaap maar fijn, Bouwterrein van Sherri Duskey Rinker en Tom Lichtenheld

Tijdens de Kinderboekenweek blog ik iedere dag over een kinderboek. Vandaag: Slaap maar fijn, Bouwterrein van Sherri Duskey Rinker en Tom Lichtenheld.

– – –

Slaap maar fijn, bouwterrein - Sherri Duskey Rinker en Tom Lichtenheld
Slaap maar fijn, Bouwterrein van Sherri Duskey Rinker en Tom Lichtenheld // Vertaald door: Edward van de Vendel // Uitgeverij: Moon, 2016

Afgelopen zaterdag kocht ik best een aantal boeken voor kinderboekenweek. Ik ging de drie boekenzaken af die ze hier in ons kleine stadscentrum hebben. Overal kocht ik iets. Toen ik bij de laatste winkel was beland, vond ik eigenlijk per toeval twee boeken die de grootste successen bleken: Welterusten Allemaal van Chris Haughton en het boek waar ik vandaag over schrijf: Slaap maar fijn, bouwterrein.

Ok, ok, dat Slaap maar fijn, bouwterrein een succes zou zijn was echt geen verrassing. Sinds we van het voorjaar de tuin lieten leeghalen door een tuinbedrijf heeft ons zoontje een kleine obsessie met graafmachines. “a-chine”, zoals hij ze toentertijd noemde. Inmiddels is die fascinatie uitgebreid naar andere machines, en weet hij ze prima uit elkaar te houden. Ik moet ook niet per ongeluk een schepauto een graafmachine noemen, want “nee mama, is niet graafmachine, is schepauto”. Hijskranen, takelwagens, alles is leuk. Maar graafmachines blijven favoriet.

Oftewel: als je dan een prentenboek ziet met een graafmachine op de voorkant, dan moet je die meenemen. En wat blijkt? Dit boek gaat niet alleen over een graafmachine, maar ook over andere machines op het bouwterrein: een takelwagen, een bulldozer, een kiepauto, een cementwagen en dus de vertrouwde graafmachine.

In Slaap maar fijn, bouwterrein wens je iedere machine van het bouwterrein afzonderlijk een goede nacht. Kraantje legt nog even de laatste balk op de plek, en geeft dan zijn knuffel een kusje voordat hij gaat slapen. Kiepauto lost zijn laatste lading, voordat hij gaat slapen en snurken. Pim heeft de grootste pret. Het allerleukste vindt hij misschien nog wel dat takelwagen op de schutbladen de zon naar beneden laat zakken, en dat graafmachine de maan de lucht in schept. Dat vind ik trouwens ook een grappig idee.

De tekeningen zijn vrolijk. De pagina’s best druk. De tekst is op rijm wat met een vertaald boek betekent dat het soms net niet helemaal lekker klopt, of dat er wat lastige woorden in staan. Tegelijkertijd zijn sommige zinnen prachtig. “De dag heeft al gedag gezegd”. En Pim stoort zich niet aan de moeilijkere woorden. Soms luistert hij gewoon. Of hij vraagt om uitleg. Maar voornamelijk vindt hij Slaap maar fijn, bouwterrein simpelweg een erg leuk boek. Want er staan bouwmachines in. En nog leuker? Ze krijgen menselijke eigenschappen.

Oftewel: deze open deur bleek een succes. Ik weet wel welk boekje wij de komende maanden heel veel zullen lezen.

Kinderboekenweek: Waar is Ludwig? van Floor Rieder

Tijdens de Kinderboekenweek blog ik iedere dag over een kinderboek. Vandaag: Waar is Ludwig? van Floor Rieder.

– – –

Waar is Ludwig? - Floor Rieder
Waar is Ludwig? van Floor Rieder // Prentenboek Kinderboekenweek 2016 // CPBN, 2016

Waar is Ludwig van Floor Rieder is het prentenboek van de kinderboekenweek dit jaar. Dat betekent dat het boek speciaal voor deze gelegenheid is geschreven en geïllustreerd en dat hij tijdens de kinderboekenweek voor een kleine prijs (in dit geval 7.95) in de boekhandel ligt.

Het prentenboek van dit jaar heeft een apart design: het is een leporello. Je kunt het doorbladeren als een boek, maar het ook als geheel openvouwen. Omdat Waar is Ludwig? ook nog eens in de vorm van huisjes is gedrukt, ontstaat er zodoende een hele straat.

Ludwig mijn kat is weer eens verdwenen.
Zodra hij de kans krijg, neemt-ie de benen.

In die straat ga je samen met oma op zoek naar Ludwig, de kat van oma. Aan de ene kant van de leporello volg je oma’s zoektocht naar Ludwig, langs de buitenkant van de huizen in haar straat. Aan de andere kant zie je Ludwig’s omzwervingen in diezelfde straat en kijk je bij de huizen naar binnen.

De pracht van dit boek zit ‘m in het design. Het doet zo bijzonder aan. Zodoende heb ik hem eigenlijk ook nog niet durven lezen met Pim. Bang dat er vouwen en dergelijke inkomen. Dit boek gaat lekker nog even in de kast van mama.

Ik heb Waar is Ludwig? natuurlijk zelf wel gelezen. Het is een boek op rijm, waardoor het lekker weg leest. En het is grappig, hoewel die grapjes misschien voor volwassenen beter herkenbaar zijn dan voor kinderen. Zo vertelt Ludwig over het studentenhuis:

Deze kwajongens drinken schuimend geel water
Ik zie hem hier nooit, maar ze hebben een kater.

Het prentenboek van de kinderboekenweek is dus, denk ik, qua tekst niet direct voor de kleinste kinderen. Maar het is wel een ontzettend leuk boek. Vooral het design maakt indruk. En daarvan kan ik me dan weer voorstellen dat het voor kinderen ontzettend leuk is: een boek dat een huisje is en eigenlijk een straat waar je bij ieder huis naar binnen kunt kijken. Ik zou het in ieder geval magisch hebben gevonden. En stiekem heb ik dat nog steeds een beetje.

Kinderboekenweek: Welterusten Allemaal van Chris Haughton

Tijdens de Kinderboekenweek blog ik iedere dag over een kinderboek. Vandaag: Welterusten Allemaal van Chris Haughton.

– – –

Welterusten Allemaal - Chris Haughton
Welterusten Allemaal van Chris Haughton // Uitgeverij: Gottmer, 2016

Ik schreef vorige week al over Mama Kwijt, één van Pim’s favoriete boekjes. Ik noemde toen twee andere boeken van Chris Haughton: Stt! We hebben een plan en Stoute Hond. De één ook zo geweldig. De andere wat minder.

Wat ik toen nog niet wist was dat er inmiddels weer een nieuw boek van Haughton uit is. Toen ik zaterdag bij verschillende lokale boekhandels kwam voor kinderboekenweek, zag ik ‘m bij toeval staan: Welterusten Allemaal. Die kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Welterusten Allemaal gaat over een bos waar alle dieren na zonsondergang moe zijn. Ze gapen en rekken zich uit. En gaan vervolgens slapen. Alle dieren behalve kleine beer, want die is helemaal nog niet moe…

Ook dit boek is weer een feest om te lezen. Het verhaaltje is simpel. Misschien wel de makkelijkste die Chris Haughton tot nu toe schreef. En daarmee is hij ook nét iets minder spannend om als ouder te lezen. Dat maakt Haughton echter goed door de mooie tekeningen. Ze hebben dezelfde herkenbare stijl, maar zijn een hele hoop kleurrijker. Pim leefde er van op. En ik eigenlijk ook. Stiekem wil ik er best een aantal van aan de muur in de kinderkamer.

Waar het verhaaltje misschien simpel is, is het ook super herkenbaar. Welk kindje heeft nou niet van die periodes dat hij of zij eigenlijk niet naar bed wil. Zegt dat hij echt nog héél wakker is? Kinderen kunnen zich dus heel goed inleven in kleine beer. Voor ouders is er een ander pluspunt: als je het zuchten, gapen en uitrekken van de dieren goed aanzet gaat de kleine vanzelf mee doen. En dan is het best makkelijk om te zeggen: “ben je stiekem ook een beetje moe?”

Ik denk niet dat Welterusten Allemaal net zo’n favoriet wordt als Mama Kwijt, maar ik denk wel dat we hem geregeld gaan lezen voor het slapengaan. En dat ik nog vaker met vertedering naar de mooie platen kijk.

Kinderboekenweek: Een vakantie aan het Meer van Florence Ducatteau & Chantal Peten

Tijdens de Kinderboekenweek blog ik iedere dag over een kinderboek. Vandaag: Een Vakantie aan het Meer van Florence Ducatteau en Chantal Peten. 

– – –

Een vakantie aan het meer - Florence Ducatteau en Chantal Peten
Een vakantie aan het meer – Florence Ducatteau en Chantal Peten // Uitgeverij: Clavis, 2014

In Een Vakantie aan het Meer volgen we verschillende mensen die op vakantie zijn aan een meer: Robin is met zijn familie op vakantie, Amelie is op zomerkamp, meneer Yukata Komo komt langs met een groep toeristen. Alle drie gaan ze op zoek naar rust in de relatieve drukte rondom het meer, en dus gaan ze op weg naar een eilandje in het meer. Maar, als ze elkaar daar tegenkomen, is het eilandje helemaal niet meer zo rustig.

Dit mooie prentenboek, geschreven door Florence Ducatteau en geïllustreerd door Chantal Peten, verhaald over de relativiteit van rust zoeken op vakantie en hoe iedereen daar op zijn eigen manier invulling aan geeft. Dat klinkt best serieus, maar het boek zelf is luchtig en vooral naar het einde toe ook grappig.

Het grote pluspunt aan Een vakantie aan het meer vond ik de prenten. De tekeningen zijn mooi en erg gedetailleerd. Ze lenen zich dan ook bij uitstek om als kijkplaatjes te fungeren. Daar speelt het boek zelf ook op in door op de laatste pagina een heleboel zoekvragen te stellen, waardoor je naar nog meer details op zoek kunt.

Voor Pim was het verhaal en de humor nog wat te hoog gegrepen. Het is een boek voor vanaf een jaar of 4. Maar hij vond het wel heel leuk om lang naar iedere pagina te kijken en allerlei dingen te benoemen.

Kortom: Een vakantie aan het meer is een prachtig kijkboek in de vorm van een luchtig, maar ook doordacht, verhaal.

1 2 3 4