Kleine Notities

Blog

5 Maanden

Afgelopen weekend was ons meisje alweer 5 maanden oud. 5 maanden. Het ging voorbij alsof het niets was. En ook bij ons dochtertje voelt het, net als bij ons zoontje indertijd, alsof ze er eigenlijk altijd al was. Het is bijna vanzelfsprekend. Maar ook zo bijzonder.

5 maanden

’s Avonds als ze bij mij ligt te slapen voordat ze naar bed gaat, kus ik haar altijd even extra vaak. Want ieder kusje telt. En ieder moment telt met een kindje. Soms probeer je dan in zo’n kusje te vervatten hoe veel je voor haar voelt. Maar dat kan natuurlijk niet.

Het is niet dat de tijd is omgevlogen, per se. Er waren zat dagen die eindeloos duurden, vooral die eerste 3 maanden. Het is eerder dat je denk ik bij kleine kinderen altijd het idee hebt dat er meer momenten moeten zijn, zodat je je nog beter kunt herinneren hoe klein ze waren en hoe snel ze veranderen. Soms van de ene op de andere dag. En stiekem zijn ze met iedere verandering weer iets meer mens en daardoor misschien nóg wel leuker. Maar tegelijkertijd wil je ook zo graag dat ze voor altijd klein blijven.

Emmi is dol op haar broertje. Op van haar rug naar haar buik rollen, maar niet per se de andere kant op, hoewel ze het wel kan. Op Winnie de Poeh die in haar box ligt. Op brabbelen naar papa en mama en vooral naar Pim. Op dingen in haar mond stoppen, en dan vooral doekjes. Op haar spiegelbeeld. En op hele brede glimlachen met dat typische baby-schaterlach geluid.

Ik ben best wel een beetje, of nee best wel erg, verliefd op haar. Ik hoop dat dat ook wederzijds is. En dat dat nog heel lang zo mag blijven.

(Ze kreeg een kinderstoel van oma deze week. Ik doe nog even net alsof ze daar nog lang niet aan toe is. Maar vandaar dat ze papier vast heeft op de foto. Want dit soort cadeaus moet je natuurlijk memoreren met een foto).

Kleine Notities: Herfsttafel en Ziek Kindje (Week 41)

herfsttafel

// Mijn moeder maakte dinsdag een herfsttafel in de tuin tijdens haar oppasdag. En daarmee voelde ze precies aan waar ik al anderhalve week mee speelde in mijn hoofd. We knutselden nog niet voor de herfst met Pim, maar hij vindt de tafel wel reuze interessant. En hij heeft de kastanjes bij elkaar gezocht. Daar is hij maar wat trots op natuurlijk.

// Pim was deze week ziek en dat was echt super zielig. Hij had een virusinfectie (dat is dan wat de dokter zegt) en had er behoorlijk last van. Geen koorts, wel verhoging. Maar vooral zó moe. En jammerig. En zielig omdat hij zijn zusje niet mocht aaien of kusjes mocht geven.

// Ik probeerde de afgelopen anderhalve week dagelijks te posten over een kinderboek. Dat is me wel aardig gelukt, totdat het dit laatste weekend fout ging. Ik vind kinderboeken leuk en ik wil er geregeld aandacht aan besteden. Maar ik zie er ook wel naar uit om andere content te schrijven de komende tijd.
Zie: 1 / 2 / 3 / 4 / 5 / 6 / 7 / 8 / 9

// Na een week lang vast te hebben gezeten op een hoofdstuk van mijn proefschrift, heb ik nu een indeling gevonden die denk ik gaat werken. En dus schiet het schrijven ineens ook weer op.

// Het is herfst dus ik heb de kaneel weer tevoorschijn gehaald. Er is zoveel dat lekkerder wordt met kaneel. Tot nu toe strooi ik het vooral over mijn fruit. Appel met kaneel, peer met kaneel, banaan met kaneel. Mmmm.

 

Kinderboekenweek: Slaap maar fijn, Bouwterrein van Sherri Duskey Rinker en Tom Lichtenheld

Tijdens de Kinderboekenweek blog ik iedere dag over een kinderboek. Vandaag: Slaap maar fijn, Bouwterrein van Sherri Duskey Rinker en Tom Lichtenheld.

– – –

Slaap maar fijn, bouwterrein - Sherri Duskey Rinker en Tom Lichtenheld
Slaap maar fijn, Bouwterrein van Sherri Duskey Rinker en Tom Lichtenheld // Vertaald door: Edward van de Vendel // Uitgeverij: Moon, 2016

Afgelopen zaterdag kocht ik best een aantal boeken voor kinderboekenweek. Ik ging de drie boekenzaken af die ze hier in ons kleine stadscentrum hebben. Overal kocht ik iets. Toen ik bij de laatste winkel was beland, vond ik eigenlijk per toeval twee boeken die de grootste successen bleken: Welterusten Allemaal van Chris Haughton en het boek waar ik vandaag over schrijf: Slaap maar fijn, bouwterrein.

Ok, ok, dat Slaap maar fijn, bouwterrein een succes zou zijn was echt geen verrassing. Sinds we van het voorjaar de tuin lieten leeghalen door een tuinbedrijf heeft ons zoontje een kleine obsessie met graafmachines. “a-chine”, zoals hij ze toentertijd noemde. Inmiddels is die fascinatie uitgebreid naar andere machines, en weet hij ze prima uit elkaar te houden. Ik moet ook niet per ongeluk een schepauto een graafmachine noemen, want “nee mama, is niet graafmachine, is schepauto”. Hijskranen, takelwagens, alles is leuk. Maar graafmachines blijven favoriet.

Oftewel: als je dan een prentenboek ziet met een graafmachine op de voorkant, dan moet je die meenemen. En wat blijkt? Dit boek gaat niet alleen over een graafmachine, maar ook over andere machines op het bouwterrein: een takelwagen, een bulldozer, een kiepauto, een cementwagen en dus de vertrouwde graafmachine.

In Slaap maar fijn, bouwterrein wens je iedere machine van het bouwterrein afzonderlijk een goede nacht. Kraantje legt nog even de laatste balk op de plek, en geeft dan zijn knuffel een kusje voordat hij gaat slapen. Kiepauto lost zijn laatste lading, voordat hij gaat slapen en snurken. Pim heeft de grootste pret. Het allerleukste vindt hij misschien nog wel dat takelwagen op de schutbladen de zon naar beneden laat zakken, en dat graafmachine de maan de lucht in schept. Dat vind ik trouwens ook een grappig idee.

De tekeningen zijn vrolijk. De pagina’s best druk. De tekst is op rijm wat met een vertaald boek betekent dat het soms net niet helemaal lekker klopt, of dat er wat lastige woorden in staan. Tegelijkertijd zijn sommige zinnen prachtig. “De dag heeft al gedag gezegd”. En Pim stoort zich niet aan de moeilijkere woorden. Soms luistert hij gewoon. Of hij vraagt om uitleg. Maar voornamelijk vindt hij Slaap maar fijn, bouwterrein simpelweg een erg leuk boek. Want er staan bouwmachines in. En nog leuker? Ze krijgen menselijke eigenschappen.

Oftewel: deze open deur bleek een succes. Ik weet wel welk boekje wij de komende maanden heel veel zullen lezen.

Kinderboekenweek: Waar is Ludwig? van Floor Rieder

Tijdens de Kinderboekenweek blog ik iedere dag over een kinderboek. Vandaag: Waar is Ludwig? van Floor Rieder.

– – –

Waar is Ludwig? - Floor Rieder
Waar is Ludwig? van Floor Rieder // Prentenboek Kinderboekenweek 2016 // CPBN, 2016

Waar is Ludwig van Floor Rieder is het prentenboek van de kinderboekenweek dit jaar. Dat betekent dat het boek speciaal voor deze gelegenheid is geschreven en geïllustreerd en dat hij tijdens de kinderboekenweek voor een kleine prijs (in dit geval 7.95) in de boekhandel ligt.

Het prentenboek van dit jaar heeft een apart design: het is een leporello. Je kunt het doorbladeren als een boek, maar het ook als geheel openvouwen. Omdat Waar is Ludwig? ook nog eens in de vorm van huisjes is gedrukt, ontstaat er zodoende een hele straat.

Ludwig mijn kat is weer eens verdwenen.
Zodra hij de kans krijg, neemt-ie de benen.

In die straat ga je samen met oma op zoek naar Ludwig, de kat van oma. Aan de ene kant van de leporello volg je oma’s zoektocht naar Ludwig, langs de buitenkant van de huizen in haar straat. Aan de andere kant zie je Ludwig’s omzwervingen in diezelfde straat en kijk je bij de huizen naar binnen.

De pracht van dit boek zit ‘m in het design. Het doet zo bijzonder aan. Zodoende heb ik hem eigenlijk ook nog niet durven lezen met Pim. Bang dat er vouwen en dergelijke inkomen. Dit boek gaat lekker nog even in de kast van mama.

Ik heb Waar is Ludwig? natuurlijk zelf wel gelezen. Het is een boek op rijm, waardoor het lekker weg leest. En het is grappig, hoewel die grapjes misschien voor volwassenen beter herkenbaar zijn dan voor kinderen. Zo vertelt Ludwig over het studentenhuis:

Deze kwajongens drinken schuimend geel water
Ik zie hem hier nooit, maar ze hebben een kater.

Het prentenboek van de kinderboekenweek is dus, denk ik, qua tekst niet direct voor de kleinste kinderen. Maar het is wel een ontzettend leuk boek. Vooral het design maakt indruk. En daarvan kan ik me dan weer voorstellen dat het voor kinderen ontzettend leuk is: een boek dat een huisje is en eigenlijk een straat waar je bij ieder huis naar binnen kunt kijken. Ik zou het in ieder geval magisch hebben gevonden. En stiekem heb ik dat nog steeds een beetje.

Kinderboekenweek: Welterusten Allemaal van Chris Haughton

Tijdens de Kinderboekenweek blog ik iedere dag over een kinderboek. Vandaag: Welterusten Allemaal van Chris Haughton.

– – –

Welterusten Allemaal - Chris Haughton
Welterusten Allemaal van Chris Haughton // Uitgeverij: Gottmer, 2016

Ik schreef vorige week al over Mama Kwijt, één van Pim’s favoriete boekjes. Ik noemde toen twee andere boeken van Chris Haughton: Stt! We hebben een plan en Stoute Hond. De één ook zo geweldig. De andere wat minder.

Wat ik toen nog niet wist was dat er inmiddels weer een nieuw boek van Haughton uit is. Toen ik zaterdag bij verschillende lokale boekhandels kwam voor kinderboekenweek, zag ik ‘m bij toeval staan: Welterusten Allemaal. Die kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Welterusten Allemaal gaat over een bos waar alle dieren na zonsondergang moe zijn. Ze gapen en rekken zich uit. En gaan vervolgens slapen. Alle dieren behalve kleine beer, want die is helemaal nog niet moe…

Ook dit boek is weer een feest om te lezen. Het verhaaltje is simpel. Misschien wel de makkelijkste die Chris Haughton tot nu toe schreef. En daarmee is hij ook nét iets minder spannend om als ouder te lezen. Dat maakt Haughton echter goed door de mooie tekeningen. Ze hebben dezelfde herkenbare stijl, maar zijn een hele hoop kleurrijker. Pim leefde er van op. En ik eigenlijk ook. Stiekem wil ik er best een aantal van aan de muur in de kinderkamer.

Waar het verhaaltje misschien simpel is, is het ook super herkenbaar. Welk kindje heeft nou niet van die periodes dat hij of zij eigenlijk niet naar bed wil. Zegt dat hij echt nog héél wakker is? Kinderen kunnen zich dus heel goed inleven in kleine beer. Voor ouders is er een ander pluspunt: als je het zuchten, gapen en uitrekken van de dieren goed aanzet gaat de kleine vanzelf mee doen. En dan is het best makkelijk om te zeggen: “ben je stiekem ook een beetje moe?”

Ik denk niet dat Welterusten Allemaal net zo’n favoriet wordt als Mama Kwijt, maar ik denk wel dat we hem geregeld gaan lezen voor het slapengaan. En dat ik nog vaker met vertedering naar de mooie platen kijk.

1 2 3 4 5 8