Kleine Notities

Blog

7 Dingen Mij Opvielen Toen ik Gilmore Girls Opnieuw Keek

Het is bijna zover. Het nieuwe seizoen van Gilmore Girls verschijnt 25 November op Netflix. Of nou ja, seizoen? 4 Afleveringen van 90 minuten. Ik weet nu al zeker dat ik nadat ik ze alle vier gezien heb meteen weer nog méér afleveringen wil. Maar laten we voor nu vooral blij zijn met wat er aan zit te komen.

In afwachting van de nieuwe afleveringen heb ik de afgelopen maanden alle seizoenen van Gilmore Girls opnieuw gekeken. Omdat het een beetje raar voelt om een review te schrijven van een van mijn favoriete series, schrijf ik in plaats daarvan een lijstje van dingen die mij opvielen toen ik de serie dit keer keek.

Gilmore Girls A Year in the Life: 7 dingen die me opvielen toen ik Gilmore Girls opnieuw keek

1. Gilmore Girls is nog steeds super leuk!

Zo, dat is een inkopper. Maar het is wel echt waar.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik daar de eerste afleveringen die ik weer zag wel aan twijfelde. Het was net alsof alles veel slomer was dan ik me herinnerde. En heel even schoot er door mijn hoofd: is het dan zó verouderd dat wat toentertijd als nieuw en flashy gold nu ineens niet meer zo interessant is? Gelukkig viel dit mee, en leek het vooral zo te zijn dat in de eerste afleveringen alles nog een beetje neergezet moet worden en op gang moet komen. Voorbij die eerste afleveringen is het de Gilmore Girls zoals ik me herinnerde. En waar ik tijdens de middelbare school al eens verliefd op werd, tijdens de universiteit opnieuw, en nu dus weer.

2. Gilmore Girls is Belcher-Test proof en dat is ZO fijn

Gilmore Girls doet haar titel recht door ook echt over de girls te gaan. Ja, er zijn relaties met mannen en die zijn heel belangrijk voor het verhaal en daar heb ook ik diepe gevoelens over, maar te midden van de grootste scenes rondom liefde en relaties blijven de afleveringen ook over andere dingen gaan en praten Rory en Lorelai (of Sookie, Michel, et al.) over allerlei andere zaken. Zeker in de eerste paar seizoenen zijn de liefdesrelaties secundair en draait het in eerste instantie om Rory en Lorelai en hun tijd samen. Ik was er haast een beetje verbaasd over. Je ziet het zo weinig, series gaan zo vaak bijna alleen over de “will they, won’t they?” vraag, dat het haast bevreemdend werkt als je er bij stilstaat hoe weinig er bijvoorbeeld over Max gesproken wordt in die eerste paar seizoenen. En dat heeft niet alleen te maken met het feit dat Lorelai misschien niet per se de gezondste houding heeft als het om relaties aangaan gaat, of dat ze Rory buiten haar dating leven wil houden.

Dus ja, ik kan niet zeggen dat ik het echt getest heb, maar ik ben er van overtuigd dat Gilmore Girls voldoet aan de Belcher Test. Wat dat betekent? Dat er in een fictioneel werk twee vrouwen die bij naam genoemd worden met elkaar over iets anders praten dan mannen. Het zal je verbazen hoe vaak dat niet het geval is. Het feit dat dat bij Gilmore Girls voor een groot deel van de afleveringen opgaat, laat mijn feministische hart sneller kloppen (hoewel er ook wel op en aanmerkingen zijn te maken, zie punt 5).

3. Ik ben nog steeds Team Jess

Hahaha, ja, ik dacht: laat ik na punt 2 dit er maar ingooien als contrast op mijn eigen constatering. Want hoewel Gilmore Girls draait om het feit dat je als vrouw je identiteit niet ontleent aan de man waarmee je samen bent, zijn de vriendjes toch ook wel een hot item in discussies over de serie. Luke lijkt me een given (hoop ik toch?!) maar die vriendjes van Rory… Ik ben benieuwd welke kant dat in de nieuwe afleveringen op gaat.

Dat ik Team Jess ben betekent overigens niet dat ik vind dat Rory daar per se bij moet eindigen. Eigenlijk vond ik het super fijn dat Rory bij geen van de drie is aan het einde van seizoen 7 maar dat ze kiest om haar eigen weg te gaan (zie: feministisch hart).

Maar, als ze dan bij een van de drie terug moet komen, dan het liefst Jess.

Niet omdat ik Jess in die eerste seizoenen nou per se zo leuk vond. Of nou ja, dat vond ik eerder wel, maar dit keer vond ik hem toch wel een beetje de over-the-top verkeerde jongen die overal maar tegenaan schopt en nergens constructief is. Ja, het hoort bij de leeftijd. Ja, het is realistisch. Maar nee, niet het gedroomde vriendje. Waarom ik toch voor hem kies is door zijn latere korte verschijningen. Die ook niet perfect zijn (en zeker niet de “let’s run away together!” scene, die geheel en al zijn belang voorop zet), maar die misschien wel juist doordat Rory nee zegt me toch iets beter vielen dan Dean en Logan.

Dean, omdat hij hoewel in het begin heel lief zo compleet de verkeerde persoon is voor Rory vanaf seizoen 4. Ja, het was nog niet “af”, als we in verhaallijnen denken, maar hij hield haar ook enorm tegen en had uiteindelijk niet genoeg interesse in haar kunnen en/of was niet supportive genoeg.

Logan.. tsja.. Ik krijg een beetje de kriebels van hem. Hij heeft een redemptive arch en die werkt heel goed, maar ik ben nooit helemaal overtuigd. Zeker niet als het ineens naar trouwen en Rory die dan wel meeverhuisd gaat, waar hij eerder nog er voor pleitte om met elkaar rekening te houden.

Jess dus. Misschien.

4. De kleding!!

Hier moet ik stiekem een beetje om mezelf lachen. Ik herinner me dat ik de kleding uit Gilmore Girls altijd super leuk vond en het idee had dat ik er nooit zo stylisch uit zou zien. Maar als je dan nu terugkijkt dan zitten er best wel wat rare combi’s tussen. En slobbertruien.

Toch, misschien is dat wel juist wat de kledingkeuze zo leuk maakt. Het is niet al te high brow. Er zitten een heleboel dingen in die je niet zo 1,2,3 op straat tegen zou komen of in ieder geval niet heel erg modebewust waren. Het zijn vaak hele vrolijke combi’s die ook realistisch zijn in dat niet iedereen er elke dag super super perfect uitziet. Misschien vond ik het daarom juist wel leuk. (Overigens verandert dit wel een beetje in de laatste seizoenen).

Dus ja: eigenlijk wil ik stiekem nog steeds een voorbeeld nemen aan de kleding van Gilmore Girls: draag wat je leuk vind, have fun with it, het hoeft niet perfect, en: kleuren!

5. Was Gilmore Girls altijd al LGBTQ onvriendelijk?

Jeetje, ja. Waar ik echt best wel positief was over de plaats van vrouwen in Gilmore Girls en hoe er met verschillende zaken wordt omgegaan, zijn er ook een aantal valkuilen die me dit keer extra in het oog sprongen.

Zo blijft er natuurlijk de nooit-gestelde-vraag rondom de mogelijkheid van abortus bij al die zwangerschappen die niet per se gepland waren tijdens alle seizoenen. Ik zeg niet dat het had hoeven gebeuren, maar ik vond het opvallend dat het woord of de optie niet viel, met name in verband met bijvoorbeeld Lane’s zwangerschap.

Opvallender, en echt wel pijnlijk, is de wijze waarop er grapjes worden gemaakt rondom LGBTQ+ identiteiten. Zeker de eerdere seizoenen wordt er zo. vaak. iets aangehaald waarin transgenders het moeten ontgelden. Iedere andere vorm van liefde dan die tussen man en vrouw wordt ook panisch ontweken, of er wordt lacherig over gedaan, impliciet.

Is dit nu dan toch het tijdsgewricht? Was het eerder normaler om dit soort grappen te maken, of is dit nog steeds zo en ben ik kritischer geworden? Is het iets dat typisch is voor Gilmore Girls of kijk ik gewoon niet genoeg andere shows? Ik hoop echt dat ze hier een andere richting kiezen in de nieuwe afleveringen, want ik vond het ronduit pijnlijk.

6. Gilmore Girls groeit mee met verschillende levensfases

Het was me al eerder opgevallen: doordat Gilmore Girls over verschillende generaties gaat kun je je op verschillende momenten extra aangesproken voelen door bepaalde verhaallijnen. Ik begon Gilmore Girls te kijken tijdens de laatste jaren van de middelbare school en het eerste jaar van mijn studie. Destijds spraken de seizoenen die daar over gingen mij het meest aan. Zeker seizoen 3 en 4, over de angst niet aan verwachtingen te kunnen voldoen op de universiteit en de moeite van afscheid nemen van je thuis en gezinssituatie waren érg herkenbaar.

Ik keek Gilmore Girls opnieuw na mijn afstuderen. En hoewel ik seizoen 7 de minste van het stel vind was er één ding dat enorm dichtbij kwam: Rory’s onzekerheid over haar toekomst, het idee dat iedereen in de context van een “school” je misschien wel goed vind, maar wat als het in de echte wereld niet lukt? Dat had ik dus precies ook. Zeker omdat ik na mijn afstuderen niet direct een baan vond en ook niet direct een promotieplek.

Deze keer keek ik Gilmore Girls voordat mijn contract afliep, maar nog steeds herken ik die twijfels van Rory. Tegelijkertijd kon ik me óók heel erg invoelen in de scenes van Lorelai als moeder en haar zorgen om Rory; de zenuwen van Lane over ouderschap; en ja, soms zelfs Liz die in haar rol als moeder soms haar babytje bij Luke laat vertolkt denk ik best wel wat van de rust die je kunt verlangen.

Ik ben benieuwd of dit ook geldt als ik de show later nog weer eens kijk. Als mijn kinderen tieners zijn bijvoorbeeld? Of als ik ooit oma mag worden.. (zouden we dan nog TV kijken?!)

7. Gilmore Girls is mijn “Happy Place”.

Ik zei het al eerder: seizoen 7 is wat mij betreft het minste seizoen van de serie. En toch huilde ik ook dit keer weer geregeld tijdens de laatste afleveringen van Gilmore Girls. Waarom? Omdat de serie als thuiskomen in een imaginaire nostalgische wereld is. Het is mijn happy place. Stars Hollow is zo’n goedgemutste plaats om te wonen. De vriendenkring, buurt en het hele netwerk van support is zo heerlijk idyllisch en fijn. De moeder-dochter relatie tussen Rory en Lorelai is er een die denk ik iedere moeder en dochter wel zouden willen. En het grappige is dat ondanks dit alles Gilmore Girls niet onrealistisch voelt.

Ja, als ik aan Gilmore Girls denk krijg ik zo’n vage blije glimlach op mijn gezicht. Ik kan haast niet wachten om alles wéér opnieuw te kijken.

Maar nu natuurlijk eerst de nieuwe afleveringen! Nog maar een paar dagen en dan is het zover!

De grote wereld, dus.

De grote wereld

Ik heb allerlei berichten in de planning staan, maar eerlijk gezegd kan ik me er even niet toe zetten om bezig te zijn met Gilmore Girls of een prentenboek. Dat komt wel weer. En vast ook snel. Maar nu nog even niet.

Toen ik dinsdag postte over “de grote en de kleine wereld” en mijn rol daarin, had ik eerlijk gezegd geen moment stil gestaan bij de verkiezingen in de VS. Laat staan Trump. Het ging over een gevoel dat breder is en al langduriger aanwezig. Maar laten we eerlijk zijn: Trump maakt het allemaal net wat directer relevant. Of maakt de relevantie directer zichtbaar. Take your pick.

Ik kan een lijstje maken (anti-feminist; discriminering van LGBTQ+, POC, moslims; wereldpolitiek/America first; etc), maar laten we zeggen dat Trump en ik niet op een lijn zitten. Totaal niet.  En ik wil er voor waken dat dit een “ver van mijn bed show” wordt. Want ja, het is Amerika en het politieke systeem is daar anders en de samenleving is (deels) anders ingericht. Maar zó anders is Wilders niet. Zó anders zijn sommige discoursen in de samenleving niet. Zó weinig impact heeft Amerika niet in directe en indirecte zin.

De afgelopen 24 uur ben ik constant lijstjes aan het maken in mijn hoofd, van dingen die ik wil doen. Van dingen die ik wellicht kan doen. Niet alleen in relatie tot Trump. Of de aankomende Nederlandse verkiezingen. Maar breder. Als ik vind dat er dingen verkeerd gaan, dan zal ik dat bespreekbaar moeten maken, het aankaarten, actie ondernemen, kortom: iets doen. Hoe klein, zelfs miniscuul, mijn bijdrage ook is. Be the Change. In kleine en in grotere zin. En daar ga ik dus de komende tijd over nadenken.

Ik ben dus gemotiveerder om met die grote wereld aan de gang te gaan. In kleine stapjes, zoals ik het eerder al zei. Overigens betekent dat niet dat boeken, muziek, film, moederschap en lifestyle van mijn radar verdwijnen. Maar vandaag speelt voor mij vooral even dat andere. Ik hoop dat jullie dat begrijpen.

De Kleine en de Grote Wereld.

De kleine en de grote wereld

Eens in de zoveel tijd struikel ik in het dagelijks leven over de gedachte dat mijn kleine wereld thuis en de grote wereld “daar buiten” enorm met elkaar wringen. Het is een gedachte die al jaren eens in de zoveel tijd de kop opsteekt. Zo op die momenten dat je even gedwongen voor je uit staart, nadenkt, en ergens terecht komt waarvan je niet per se had gedacht dat het ging gebeuren. Het is een gedachte die niet per se leuk is, die ik misschien het liefst weer van me afschud, maar die ik eigenlijk altijd probeer vast te houden omdat er iets in verborgen ligt wat ik heel belangrijk vind, ook al is het me nog niet gelukt het een plekje te geven.

Het waren altijd flashes, meestal tijdens een treinreis of een autorit. Want er is iets in die verplaatsing die, als je er bij stilstaat, enorm absurd is. Dat wij hier het de normaalste zaak van de wereld vinden dat we in een autonaar ons werkmet z’n allen, etc. Dat je in een machine zit, door mensen gemaakt, die op een stuk asfalt door wat vast ooit een natuurlandschap was, rijdt. Terwijl er buiten dit lokale veel meer gebeurt waar je dan niet bij stilstaat. Terwijl er niet eens zo heel ver weg mensen een bijzonder moeilijk leven lijden. En hoe raar het is dat zoiets kleins als op tijd komen belangrijk is in het perspectief van de aarde en het klimaat. Hoe genormaliseerd het is om je met dat laatste niet bezig te houden. Hoe onwerkelijk het soms zelfs lijkt, zodat je concentreren op het dagelijkse gebeuren als autorijden al moeilijk genoeg is.

Tegenwoordig zijn het iets meer dan flashes. Het is een gedachte geworden die bij me blijft door de dag heen. Dat ik heel gelukkig ben in de kleine wereld van mijn gezin en mijn familie. Dat ik zoveel plezier kan hebben om de kleine pleziertjes van mijn kinderen en dat ik daardoor aan het einde van de dag met een glimlach terug kan kijken op de chaos die het was. Dat ik kan uitzien naar de dagen, weken, maanden en jaren die nog komen. Maar dat ik tegelijkertijd mijn ogen niet wil sluiten voor al dat andere. Voor de “grote wereld”. Voor de kinderen die in Aleppo onder het puin verdwijnen. Voor de polarisering in een samenleving waar feiten en invoeling steeds minder belangrijk lijken te worden. Voor de bootvluchtelingen die verdrinken en waar je nauwelijks meer wat over hoort. Of over klimaatverandering en hoe belangrijk ik dat vind, maar dat ik dan toch de volgende dag met de kinderen naar opa en oma rijd in de auto. En dat ik dan wel even bedenk: ohja! maar dat ik ook weer niet omkeer.

Het is een heen en weer worden geworpen tussen gelukkig zijn en schuldgevoel, tussen wat willen doen en niet weten of je de tijd hebt, of je weet wat je moet of kunt doen, maar ook dat je weet dat je misschien niet genoeg je best doet om die tijd te maken.

En zo zat ik dan afgelopen zaterdag hartstochtelijk te huilen in de auto. We waren op weg naar een verjaardag van vrienden. Die ochtend was TNS-NIPO langs geweest voor een onderzoek en mijn vriend was geschrokken van mijn gemengde antwoorden over geluk en mijn hoop voor de toekomst. En dus hadden we het over deze worsteling. Niet dat er antwoorden kwamen, maar het bespreken is soms al heel wat.

Onze gezamenlijke conclusie was: het eerste wat je kunt doen is in kleine stapjes denken. De wereldproblematiek oplossen, dat wordt ‘m niet. Maar misschien kan je de twee werelden verenigen door ze waar mogelijk bij elkaar te brengen in het dagelijks leven. Het was een gedachte die ik al veel vaker had gehad, maar het is soms goed om die voor jezelf te herhalen.

Overigens was dit ook waarom ik ooit dit blog begon. Enerzijds om vaker stil te staan bij de kleine mooie dingen in mijn leven. En ja, dat probeer ik al wel door te voeren. Anderzijds: om naast het deconstruerende van mijn promotieonderzoek te kijken naar hoe ik constructief iets bij kan dragen aan de vraagstukken die mij aan het hart gaan. Dat valt me niet makkelijk, want het deconstructieve van het doorvragen, het “maar creëert dit dan niet ook weer ongelijkheid?”, etcetera, zit er heel diep in inmiddels. Maar ik wil er niet door verlamd raken. Ik begon dit blog om me te ontworstelen aan die verlamming (hoewel ik me geen illusies maak dat dat ooit echt lukt).

Als ik nu de balans opmaak moet ik erkennen dat ik dat idee achter dit blog een verborgen idee bleef. Ja, het staat in mijn beschrijving, maar ik bracht het nog niet in de praktijk. Het valt mij makkelijker om over de kleine dingen in mijn leven te praten. Ik heb daarin een hele groep blogs ontdekt die mij enorm inspireren (en ook later zien dat het hier nog zoveel beter kan). Oh, op dat andere vlak lees ik ook een aantal blogs hoor. Maar als ik me daar dan mee vergelijk, dan denk ik: waarom zou ik eigenlijk een poging doen hier iets over te schrijven. Anderen zijn al zoveel verder. Doen het al zoveel beter. Slagen er in om dingen 100% door te voeren waar ik alleen nog maar bedenk dat ik er misschien eens mee bezig moet gaan…

Het rare is dat ik dat bij de blogs over dagelijks leven ook voel, maar dat ik me daar dan niet in laat tegenhouden. Dat ik daar eerder mijn schouders over kan ophalen en kan denken dat ik het dan wel niet nearly sufficient doe, maar dat dat nou eenmaal is wie ik ben. Dat andere? Dat moet ik me nog eigen leren maken. En daarin zijn zoveel valkuilen. Zijn er zoveel: ja maar wat als ik iets zeg wat niet klopt-s, zijn er zoveel manieren waarop ik weet dat ik mijn idealen tegenspreek met mijn daden, dat ik de stap soms niet durf te zetten. Maar ik wil het wel. En misschien, heel misschien, lukt het me hier iets mee te doen door eerst dit maar eens te posten.

Foto door Andrew Ridley, via Unsplash.

November

bloemen november

Het was hier stil. Dat kwam doordat het begin van November overweldigend druk was op mijn werk. Deadline na deadline. Ook de rest van de maand is het druk, maar ik heb wel weer iets meer rust gevonden nadat we afgelopen weekend even lekker thuis helemaal niets hebben gedaan (afgezien van de gebruikelijke huishoudelijke dingen).

Ik had dus ook niet echt tijd voor blogposts. Maar wat ik wel deed was een lijstje maken van dingen om naar uit te kijken in November:

// Er staan een heleboel leuke concerten op de agenda deze maand. Jammer genoeg kan ik zelf bij geen enkele aanwezig zijn. En dat betekent dat ik voor het eerst in jaren Nada Surf (12 November – Patronaat, Haarlem) en The Veils (24 November – Melkweg, Amsterdam) mis als ze in Nederland staan. Mocht je overigens nog kaartjes kunnen bemachtigen, dan staan vanavond en komende woensdag ook nog Biffy Clyro met Lonely the Brave als support act in Tivoli en 013.

// November betekent ook nieuwe releases op TV. Ik kijk uit naar The Crown op Netflix (ja, die is al een aantal dagen te zien, maar ik heb zelf nog geen tijd gevonden). En ook Before the Flood staat op mijn lijstje van dingen die ik deze maand wil kijken.

// Nu we het toch over releases hebben: Fantastic Beasts and Where to Find Them verschijnt op 16 November. Ik weet nog steeds niet wat ik er nou precies van vind dat dit een film wordt, maar anderzijds: what the hell, meer Harry Potter universe for the win.

// Voor degenen met kinderen: Knutsel een lampion en vier Sint Maarten komende vrijdag! (Dit is overigens vooral om mezelf te herinneren – ik kom uit een deel van het land waar Sint Maarten niet gevierd wordt, en nu woon ik ergens waar dat wél gebeurt. Pim is misschien nog iets te klein, maar ik vermoed dat er buurkinderen zijn die hem er maar wat graag bij hebben).

// Sowieso is November bij uitstek geschikt om de knutselspullen tevoorschijn te halen. Nu het weer buiten slechter wordt ben ik druk in de weer om een knutselkoffer voor Pim samen te stellen (en koop ik meteen ook wat spulletjes voor mezelf).

// En nu we het over slechter weer en donker wordende dagen hebben: November is uitermate geschikt om je te verdiepen in het Hygge fenomeen, een woord dat overgewaaid is uit Denemarken en warmte/knusheid/gezelligheid betekent, voornamelijk tijdens de wintermaanden. Ik lees me al een tijdje in en probeer stapje voor stapje mijn huis meer hyggelig te maken voor de winter (ik heb namelijk nog wel eens moeite met de wintermaanden). Binnenkort schrijf ik hier meer over, maar je kunt nu al wat inspiratie opdoen via Pinterest.

Ik kan nog wel wat dingen verzinnen voor November, maar uiteindelijk is er één ding dat bovenaan mijn verlanglijstje staat: 25 November. Netflix. Nieuwe Gilmore Girls. Tot die tijd kun je hier alvast de trailer kijken (en nóg eens, en nóg eens) om in de stemming te komen.

– – –

Op het blog zet ik de komende maand in op een aantal dingen: 1. Regelmatig posten, regelmatig reageren op andere blogs; 2. trouw aan mezelf blijven (later meer); 3. Ik wil over de eerste 10 boeken van mijn Kinderboeken Project geschreven hebben tegen eind november; 4. Groener leven in kleine stapjes; 5. Updates rondom het “Use it” project.

Heb jij net als ik altijd wat moeite met de komende winter? Zijn er speciale dingen die je doet om je voor te bereiden? Of heb je, los hiervan, leuke plannen voor november? 

Lovely Liedjes: Wall of Arms van The Maccabees

Naast boeken is muziek een van mijn meest uitgesproken hobby’s. Hoewel ik er de laatste jaren een stuk minder fanatiek mee bezig ben geweest, zijn er nog steeds artiesten en liedjes waar ik heel fanatiek verliefd op ben. Door middel van de rubriek “Lovely Liedjes” wil ik mezelf de ruimte geven aandacht te schenken aan die muziek die me op dit moment het meeste doet.

Lovely Liedjes

Mijn vriend en ik zijn nu een jaar lang verloofd. We hebben niet zoveel haast met trouwen (ook niet met die verloving trouwens). Ik heb (nog) niet zoveel ideeën over hoe ik wil trouwen. Dat heb ik ook nooit heel erg gehad trouwens. Ik weet dat ik de belangrijke personen in mijn leven om me heen wil hebben. Dat ik het eigenlijk een heel fijn idee vind dat mijn kindjes er bij zullen zijn. En dat ik een leuk, gezellig, maar niet per se grootschalig feest wil.

Waar ik wel al jaren over nadenk zijn de liedjes die ik ergens op de dag zou willen horen. Eens in de zoveel tijd kom ik een liedje tegen waarvan ik denk: dit vervat echt perfect hoe ik het voel. Dat is overigens ook niet toevallig. We leerden elkaar kennen via een gedeelde muzieksmaak. En ook hij zegt wel eens dat hij dit liedje toch eigenlijk wel zou willen horen tegen de tijd dat… Zodoende dus.

Eén van de liedjes op mijn lijstje is Wall of Arms van The Maccabees. En dan vooral hier om:

I woke up with a loved one’s eyes upon me
Loved one’s arms around me

Oh, she’s my one and only
And I grew up in the bosom of my family
Eight strong arms around me

Oh, from the seed they’ve grown me
And I thank those, those who kept me company
They are a wall of arms around me
Oh, it is they who are my army

Het idee van een groep van mensen die om je heen staat als “army”, waar je steun kunt vinden in moeilijke tijden, die je hebben zien (op)groeien en dus de goede en slechte kanten van je kennen en je ondanks alles steunen en liefhebben. Dat is wat ik terugzie in Wall of Arms en dat is een idee dat ik graag meeneem tijdens een trouwerij, hoe deze dan ook vormkrijgt in de komende jaren.

Luister Wall of Arms hier. En neem vooral de tijd om meer van The Maccabees te beluisteren. Ze zijn zo’n band die ik meestal vergeet te noemen als favoriet, maar waar ik eigenlijk bijna altijd naar kan luisteren. Zulke mooie liedjes. Zo zonde dat ze inmiddels uit elkaar zijn.

1 2 3 8