De kleine en de grote wereld

Eens in de zoveel tijd struikel ik in het dagelijks leven over de gedachte dat mijn kleine wereld thuis en de grote wereld “daar buiten” enorm met elkaar wringen. Het is een gedachte die al jaren eens in de zoveel tijd de kop opsteekt. Zo op die momenten dat je even gedwongen voor je uit staart, nadenkt, en ergens terecht komt waarvan je niet per se had gedacht dat het ging gebeuren. Het is een gedachte die niet per se leuk is, die ik misschien het liefst weer van me afschud, maar die ik eigenlijk altijd probeer vast te houden omdat er iets in verborgen ligt wat ik heel belangrijk vind, ook al is het me nog niet gelukt het een plekje te geven.

Het waren altijd flashes, meestal tijdens een treinreis of een autorit. Want er is iets in die verplaatsing die, als je er bij stilstaat, enorm absurd is. Dat wij hier het de normaalste zaak van de wereld vinden dat we in een autonaar ons werkmet z’n allen, etc. Dat je in een machine zit, door mensen gemaakt, die op een stuk asfalt door wat vast ooit een natuurlandschap was, rijdt. Terwijl er buiten dit lokale veel meer gebeurt waar je dan niet bij stilstaat. Terwijl er niet eens zo heel ver weg mensen een bijzonder moeilijk leven lijden. En hoe raar het is dat zoiets kleins als op tijd komen belangrijk is in het perspectief van de aarde en het klimaat. Hoe genormaliseerd het is om je met dat laatste niet bezig te houden. Hoe onwerkelijk het soms zelfs lijkt, zodat je concentreren op het dagelijkse gebeuren als autorijden al moeilijk genoeg is.

Tegenwoordig zijn het iets meer dan flashes. Het is een gedachte geworden die bij me blijft door de dag heen. Dat ik heel gelukkig ben in de kleine wereld van mijn gezin en mijn familie. Dat ik zoveel plezier kan hebben om de kleine pleziertjes van mijn kinderen en dat ik daardoor aan het einde van de dag met een glimlach terug kan kijken op de chaos die het was. Dat ik kan uitzien naar de dagen, weken, maanden en jaren die nog komen. Maar dat ik tegelijkertijd mijn ogen niet wil sluiten voor al dat andere. Voor de “grote wereld”. Voor de kinderen die in Aleppo onder het puin verdwijnen. Voor de polarisering in een samenleving waar feiten en invoeling steeds minder belangrijk lijken te worden. Voor de bootvluchtelingen die verdrinken en waar je nauwelijks meer wat over hoort. Of over klimaatverandering en hoe belangrijk ik dat vind, maar dat ik dan toch de volgende dag met de kinderen naar opa en oma rijd in de auto. En dat ik dan wel even bedenk: ohja! maar dat ik ook weer niet omkeer.

Het is een heen en weer worden geworpen tussen gelukkig zijn en schuldgevoel, tussen wat willen doen en niet weten of je de tijd hebt, of je weet wat je moet of kunt doen, maar ook dat je weet dat je misschien niet genoeg je best doet om die tijd te maken.

En zo zat ik dan afgelopen zaterdag hartstochtelijk te huilen in de auto. We waren op weg naar een verjaardag van vrienden. Die ochtend was TNS-NIPO langs geweest voor een onderzoek en mijn vriend was geschrokken van mijn gemengde antwoorden over geluk en mijn hoop voor de toekomst. En dus hadden we het over deze worsteling. Niet dat er antwoorden kwamen, maar het bespreken is soms al heel wat.

Onze gezamenlijke conclusie was: het eerste wat je kunt doen is in kleine stapjes denken. De wereldproblematiek oplossen, dat wordt ‘m niet. Maar misschien kan je de twee werelden verenigen door ze waar mogelijk bij elkaar te brengen in het dagelijks leven. Het was een gedachte die ik al veel vaker had gehad, maar het is soms goed om die voor jezelf te herhalen.

Overigens was dit ook waarom ik ooit dit blog begon. Enerzijds om vaker stil te staan bij de kleine mooie dingen in mijn leven. En ja, dat probeer ik al wel door te voeren. Anderzijds: om naast het deconstruerende van mijn promotieonderzoek te kijken naar hoe ik constructief iets bij kan dragen aan de vraagstukken die mij aan het hart gaan. Dat valt me niet makkelijk, want het deconstructieve van het doorvragen, het “maar creëert dit dan niet ook weer ongelijkheid?”, etcetera, zit er heel diep in inmiddels. Maar ik wil er niet door verlamd raken. Ik begon dit blog om me te ontworstelen aan die verlamming (hoewel ik me geen illusies maak dat dat ooit echt lukt).

Als ik nu de balans opmaak moet ik erkennen dat ik dat idee achter dit blog een verborgen idee bleef. Ja, het staat in mijn beschrijving, maar ik bracht het nog niet in de praktijk. Het valt mij makkelijker om over de kleine dingen in mijn leven te praten. Ik heb daarin een hele groep blogs ontdekt die mij enorm inspireren (en ook later zien dat het hier nog zoveel beter kan). Oh, op dat andere vlak lees ik ook een aantal blogs hoor. Maar als ik me daar dan mee vergelijk, dan denk ik: waarom zou ik eigenlijk een poging doen hier iets over te schrijven. Anderen zijn al zoveel verder. Doen het al zoveel beter. Slagen er in om dingen 100% door te voeren waar ik alleen nog maar bedenk dat ik er misschien eens mee bezig moet gaan…

Het rare is dat ik dat bij de blogs over dagelijks leven ook voel, maar dat ik me daar dan niet in laat tegenhouden. Dat ik daar eerder mijn schouders over kan ophalen en kan denken dat ik het dan wel niet nearly sufficient doe, maar dat dat nou eenmaal is wie ik ben. Dat andere? Dat moet ik me nog eigen leren maken. En daarin zijn zoveel valkuilen. Zijn er zoveel: ja maar wat als ik iets zeg wat niet klopt-s, zijn er zoveel manieren waarop ik weet dat ik mijn idealen tegenspreek met mijn daden, dat ik de stap soms niet durf te zetten. Maar ik wil het wel. En misschien, heel misschien, lukt het me hier iets mee te doen door eerst dit maar eens te posten.

Foto door Andrew Ridley, via Unsplash.

12 Comments on De Kleine en de Grote Wereld.

  1. Naomi
    8 november 2016 at 11:53 (1 jaar ago)

    Wat een krachtig stuk en ik begrijp je echt. En hoe cliché het ook klinkt en zal blijven klinken, als we niet werken aan de kleinere zaken in ons leven en genieten van de kleine dingen dan zullen we nooit een “grotere” impact kunnen maken. Het begint allemaal bij jezelf. Hoe graag ik ook voor wereld vrede wil zorgen, dat gaat niet. Dus ik leef mijn leven hoe ik denk dat ik een positieve indruk kan nalaten op zowel vrienden, familie als vreemden. Ik weet dat ik ergens meer kan doen maar voorlopig doe ik m’n best en we zien wel wat de toekomst brengt! En wat betreft het schrijven over zaken waar andere bloggers het al over hebben gehad, gewoon doen. Waarom moet het juist beter? Ik schrijf soms ook over dingen waar gegarandeerd nog mensen het over hebben gehad, soms zal een stuk van mij misschien net iets “beter” zijn, maar soms ook niet. Het kan ook aanvullend werken, dus gewoon schrijven waar je over wilt schrijven, zonder je te vergelijken met anderen.

    Beantwoorden
    • Iris
      9 november 2016 at 14:38 (1 jaar ago)

      Dank je voor je lieve en aanmoedigende reactie. En ik ben het met je eens: het hoeft niet beter op een blog. Iedere stem kan iets doen, ook als die stem niet perfect is. Soms is het moeilijker om van jezelf te zien dan van anderen. Overigens zou ik nooit over bloggen willen denken als competitie, maar blijkbaar glipten termen als “beter” er toch uit in dit stuk. Anyway, dankje <3.

      Beantwoorden
  2. Mylene
    9 november 2016 at 13:00 (1 jaar ago)

    Mooi stuk. En ik sluit me volledig bij Naomi aan. Daar wil ik aan toevoegen dat je met dit stuk al een mooi begin hebt gemaakt! 🙂

    Beantwoorden
    • Iris
      9 november 2016 at 14:40 (1 jaar ago)

      Dankje. En ook zeker voor de lieve aanmoediging!

      Beantwoorden
  3. Saskia
    9 november 2016 at 20:28 (1 jaar ago)

    Wat een mooi en eerlijk geschreven stuk zeg… Meer woorden heeft het stuk niet nodig 🙂

    Beantwoorden
  4. Sue
    10 november 2016 at 14:11 (1 jaar ago)

    Mooi geschreven! Het zet ook mij aan het denken, want sommige punten herken ik goed.

    Beantwoorden
  5. Resaarcle
    13 december 2016 at 14:02 (12 maanden ago)

    Ik voel me soms ook wat verloren lopen tussen wat ik belangrijk vind en wat ik uiteindelijk doe. Dat zijn lastige kwesties, maar elke kleine stap in de goede richting is meegenomen.

    Beantwoorden
    • Iris
      20 juni 2017 at 17:00 (5 maanden ago)

      Ik ben heel slecht met bloggen, en geef dus een zeer vertraagde reactie. Maar wat prettig om te lezen. En wat een mooi blog heb je!

      Beantwoorden

1Pingbacks & Trackbacks on De Kleine en de Grote Wereld.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *