Tijdens de Kinderboekenweek blog ik iedere dag over een kinderboek. Vandaag: Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft.

– – –

Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft
Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft – W. Holzwarth & Wolf Erlbruch // Uitgeverij: Vries Brouwers

Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft.. Wat een lange titel he?

Nog zo’n oude bekende natuurlijk. En ja, ook deze kocht ik omdat ik me nog meende te herinneren dat ik dit zelf als kind een leuk boekje vond. Hoewel ik me dan weer niet bewust herinner dat ik het las.

Ook hierbij had ik overigens mijn twijfels in het begin. Vooral omdat Pim ‘m al heel snel uit de kast trok en de zinnen per pagina eigenlijk wat te lang waren op dat moment.

Maar nu? Nu kan Pim het bijna woordelijk mee kletsen, zo vaak hebben we het gelezen. Het is een van die vertrouwde boekjes bij ons thuis, net als Mama Kwijt en Ik zou wel een kindje lusten.. We pakken “Kleine Mol” (zoals wij het boekje noemen) dan ook vooral als Pim super moe is. Of als hij allemaal nieuwe indrukken te verwerken heeft en iets herkenbaars rust geeft. Lees: we hebben dit boekje zó vaak gelezen in de tijd dat hij van kamer verhuisde en zijn zusje geboren werd.

Het verhaal is vast bekend: een mol steekt zijn kop boven de aarde en dan landt er een drol op zijn hoofd. Alleen heeft hij niet gezien van wie die was. En dus gaat hij op onderzoek uit. Hij vraagt allerlei dieren: “heb jij soms op mijn kop gepoept?” En die dieren doen vervolgens één voor één voor hoe zij poepen, om hun onschuld te bewijzen.

De aantrekkingskracht zit ‘m natuurlijk in de poep. En de vele dieren die langskomen. En alle poep. En het feit dat er bij iedere poep een geluidje past. (Dit boekje is vooral favoriet als papa bij ons voorleest, want hij is beter in geluidseffecten). Ik ben eerlijk gezegd niet zo van de poep en plas humor, maar bij dit boekje werkt het.

Ikzelf begon na een aantal keer lezen vooral de cadans van de tekst heel prettig te vinden. De tekst doet daarin wat Duits aan soms (maar ja, het is oorspronkelijk ook een Duits boek). Door het ritme waarin de zinnen gestructureerd zijn leest het boek heel lekker weg. En ook al voelde het in het begin als een erg lang verhaaltje voor een kind van anderhalf, nu is het zo uit.

Kortom: Pim vindt dit boek fantastisch en zou zeggen dat het helemaal terecht is dat het op de 1001 Kinderboeken lijst staat (als hij die woordenschat had dan hé). Ik ben het daar eigenlijk wel mee eens, alleen al omdat ik zie met hoeveel plezier Pim telkens weer dit boekje leest.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *