Begin April nam ik mij voor meer prentenboeken te lezen. Niet alleen als voorbereiding op straks, als mijn dreumes er klaar voor is. Maar ook omdat ik ze nooit zoveel las, terwijl ik nu in kinderboekenwinkels zo graag in de prentenboeken sectie kijk en dan soms niet weet wat ik als eerste zal kopen. Dus ja: ook voor mezelf.

Ik moet zeggen: dit is echt een perfect project zo in de laatste weken voor mijn verlof! Prentenboeken zijn natuurlijk vaak niet lang, dus dat maakt het makkelijk om er even mee te gaan zitten en ze vol aandacht te lezen, te midden van een drukke dag. En ik vind het leuk om te ontdekken hoe mooi tekst en beeld samen kunnen werken. Of hoe verschillend de stijlen kunnen zijn. En hoe vaak ik juist uiteenlopende vertelmanieren aansprekend vind.

Vandaag vertel ik meer over twee prentenboeken die vertaald zijn uit het Frans.

Het land van de grote woordfabriek

Het Land van de Grote Woordfabriek van Agnès de Lestrade en Valeria Docampo verteld over Florian die graag aan Siebelle wil laten weten hoe veel hij van haar houdt. Maar ze wonen in een land waar woorden gekocht moeten worden voordat je ze kunt uitspreken, en Florian is niet rijk. Dus zoekt hij naar een manier om haar tóch te kunnen laten weten hoe belangrijk ze voor hem is.

Dit boek is prachtig vormgegeven. De illustraties gecombineerd met de kleurstelling roepen het beeld van een dystopie op, maar met menselijkheid en warmte. Vooral omdat er op sommige pagina’s zoveel rood doorheen glipt. Ik werd op slag verliefd op de afbeeldingen.

Maar ook het verhaal zelf is mooi. Het idee dat mensen in de wereld van de grote woordfabriek weinig kunnen zeggen en dus met bedachtzaamheid moeten praten is een beetje treurig, vooral omdat daar ideeën over ongelijkheid mee verweven zijn, maar er zit ook een mooie kant aan: woorden krijgen namelijk extra veel betekenis. En het is juist die betekenisgeving die uiteindelijk belangrijk wordt in dit verhaal. En dat gebeurt op een warme, mooie en lieve wijze.

Het Ding - Stephane Servant en Cecile Bonbon

In Het Ding van Stéphane Servant en Cécile Bonbon vinden 5 dieren achtereenvolgens een gestreept stuk stof bij het meer. Een voor een bedenken ze een manier om het te gebruiken. Maar dan komt er een jongetje uit het meer…

De vormgeving van dit boek is heel anders dan die van Het Land van de Grote Woordfabriek. Het is speelser, kinderlijker en ruimer opgezet. In het boek worden de verschillende dieren en het gestreepte “object” afgebeeld met behulp van stukken stof, wat een speels effect geeft. Verder is er een getekende, effen achtergrond met woorden die een beetje over de pagina verspringen. Hoewel ik de afbeeldingen aansprekend vond, en zeker het gebruik van stof, vond ik de pagina’s soms wat rommelig.

Het verhaal is denk ik wel heel grappig voor kinderen van een jaar of 3. Ik kon me zelfs bij een aantal dingen voorstellen dat mijn zoontje van anderhalf ze al erg leuk zou vinden. Hij doet immers zelf niet anders dan dingen uit de was halen en ze omdoen als sjaal of als muts of…. Maar ikzelf vond de clou iets té. En het woordgebruik vond ik soms wat storend. Zo wordt ieder dier opgevolgd door een ander, waarna de eerdere wordt uitgelachen met benamingen als “dikke appel!”, “gekke banaan”, of “dikke noedel”. Ik vond dat niet fijn. En het terugkerende zinnetje “hij gaat een beetje mokken in het bos” stoorde me, hoe stom het ook klinkt, ook.

Welke prentenboeken heb jij recent gelezen? Is er een titel die ik absoluut niet mag missen?


Het Land van de Grote Woordfabriek werd in het Frans geschreven door Agnès de Lestrade en geillustreerd door Valeria Docampo. De vertaling naar het Nederlands gebeurde door Siska Goeminne. UItgegeven door De Eenhoorn, in 2009.

Het Ding werd in het Frans geschreven voor Stéphane Servant met illustraties door Cécile Bonbon. Het werd vertaald door Siska Goeminne. Uitgegeven door De Eenhoorn, in 2006.

1 Comment on Prentenboeken Update #1

  1. Lonneke
    17 april 2016 at 10:24 (2 jaar ago)

    Wat ik van de prentenboeken zie intrigeert me wel. Ik ken ze verder niet moet ik zeggen. Ik gebruik momenteel vooral boeken met dikke pagina’s, omdat mijn dochter graag zelf bladert en dat gaat met dunnere pagina’s nog niet altijd goed.

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *