Ik ben een lezer. En dus was samen lezen met mijn kindje iets waar ik vanaf het allereerste begin naar uitzag. Dat wil zeggen: nog voordat ik zwanger werd had ik hier ideeën over.

Maar toen werd ons zoontje geboren en bleek het allemaal iets minder vanzelfsprekend. Ik wilde wel voorlezen, maar wanneer dan? En hoe dan? Want lezen is niet per se lezen met een baby. Ik heb me best wel vaak schuldig gevoeld tijdens het eerste jaar, omdat ik niet iedere dag aan een boekje toekwam. Omdat ik soms niet wist of dit nou was hoe het “moest” en omdat ik geregeld blogposts tegenkwam van andere moeders die vol trots vertelden over het lezen met hun baby en hoe ze zorgvuldig het allereerste boekje hadden uitgekozen (vaak een oude favoriet van henzelf). Dat had ik dus niet gedaan. Of dat ze 2 of 3 keer per dag op een vast tijdstip er een boekje bij pakten. Was ik dan niet georganiseerd genoeg? Was ik nu een slechte lees mama?

Inmiddels heb ik me gerealiseerd dat het eerste jaar met een baby voor mij vooral ook chaos betekent. Je kunt van alles bedenken, maar het schema loopt toch vaak in de war. En daar viel lezen bij mij ook onder. Maar vanaf toen ons zoontje ongeveer een maand of 6 was begon onze manier van “samen lezen” langzamerhand vorm te krijgen. Het was een speurtocht. En ook toen kwam ik niet iedere dag aan lezen toe, maar langzamerhand ontdekte ik wat werkte voor Pim en voor mij, een manier waarop lezen met een baby voor ons allebei leuk werd.

Lezen met een kleine: het eerste jaar

Dat betekende in eerste instantie vooral Pim zelf boekjes laten vasthouden: op schoot, in de box, in bad, op het speelkleed. Boekjes als speelgoed, zeg maar. Waar vooral aan gevoeld en in geknepen en mee gerammeld en in gebeten moet worden. Dat voelt wellicht tegenstrijdig voor een boekenliefhebber, maar Pim vond het fantastisch.

Favoriet van Pim was het badboekje van Kikker: Kikker in het water en een Nijntje aan zee knuffel/knisper boekje. Er was een tijdje dat Pim niet in bad wilde zonder zijn badboekje (wat voor ons eindeloos verlengen bij de bieb betekende). Hij wilde er vooral aan voelen en sabbelen, terwijl ik hem ondertussen in bad en op het aankleedkussen vertelde waar hij naar keek. Ik weet nog steeds niet hoeveel daarvan effect had, misschien was het enkel en alleen het voelen van het boekje, maar ja.. ergens beginnen.

Lezen met een kleintje: voelboekje

Vanaf een maand of zes waren vooral voelboekjes populair. Tijdens de kraamweek had ik van een van de buurvrouwen een voelboekje gekregen. Ik vond het maar een lelijk ding. Maar Pim vond ‘m erg leuk. Hij ging feilloos opzoek naar de voelstukjes in de boekjes, terwijl ik dan weer vertelde over de plaatjes: “Dat is een poes” “Ben je het konijn aan het aaien?” “Kijk, een kuikentje, piep piep”. Die geluidjes waren leuk natuurlijk. Maar ook het eindeloos pagina’s omslaan, het boekje open en weer dicht doen.

Voor Pim en mij bleek dus gaandeweg dat er een combinatie was die goed werkte: hij de fijne motoriek oefenen en ik die benoemde wat hij aan het doen was en wat hij op de plaatjes zag.

Ik vond zelf de keuze in de voelboekjes een beetje tegenvallen. Of misschien was afwisseling wel helemaal niet nodig. Ik haalde verschillende versies van de bieb, maar het kleine dieren voelboekje bleef tijden favoriet.

Na een aantal maanden bleek er nog een andere optie: kiekeboe boekjes. Ik liep in een boekenwinkel en zag een aantal van dit soort boekjes staan: flapjesboekjes van stevig karton waarachter dieren of andere voorwerpen verstopt zitten. Ik haalde Kiekeboe! van Giuliano Ferri uit een van de kasten van de winkel en probeerde het uit: Pim vond het super grappig. En dus kwam ik de winkel niet uit zonder dat boekje en een andere die het kiekeboe-concept combineerde met een voelboekje.

Lezen met een kleine: Kiekeboe Boekjes

De kiekeboe boekjes zijn nog steeds populair. Maar rond een jaar begon er ook iets anders te veranderen: Pim begon woordjes te zeggen en kreeg erg veel interesse in de namen van dingen op plaatjes. En dus werden de “eerste woordenboekjes” populair. Vooral die waar niet héél veel op een pagina staat en dingen rustig één voor één aangewezen konden worden. Nu was de selectie van de bieb ideaal. En tegelijkertijd kon ik deze boekjes mooi combineren met de plaatjes die ook in de voel- en kiekeboeboekjes benoemd kunnen worden. Overigens: niet ieder woordenboekje was voor Pim even interessant. Sommige dingen waren voor hem niet heel herkenbaar. Honden, bijvoorbeeld, deden hem weinig, terwijl ze voor andere kinderen wellicht heel herkenbaar zijn. Gelukkig heeft de bieb verschillende keuzes.

Inmiddels lees ik met Pim al een aantal maanden kleine verhaaltjes. Dat probeerde ik al eerder maar nu reageert hij echt. Dat was wel een momentje voor mij. Zien dat hij iets wat jij vertelt bij de plaatjes begrijpt. Of erdoor in de lach schiet. Of zelf alvast benoemd wat er op die pagina gaat gebeuren. Nog zo’n momentje: de eerste keer dat hij een boekje omhoog hield, of naar me toekwam, en duidelijk maakte dat hij wilde lezen.

Lezen met een baby was dus misschien niet direct zo eenvoudig als ik dacht. Of eigenlijk: het was niet het lezen zoals je dat zelf gewend bent: beginnen aan het begin, enkel vooruit bladeren, een verhaaltje uitlezen. En dat is eigenlijk heel logisch, maar het duurde toch even voordat ik dat had ontdekt. En toen werd lezen met ons kleine kindje ineens een erg fijn moment.



Boekstart koffertje

Ben je op zoek naar tips voor het voorlezen van jouw kindje? Boekstart heeft naast het boekstart koffertje bij de bieb ook informatie over welke boekjes passen bij welke leeftijdsgroep. De site bevat ook filmpjes over hoe voorlezen bij de allerkleinsten ongeveer gaat. (Een hele geruststelling, moet ik zeggen, dat ons kindje niet de enige was die ineens geobsedeerd kan raken door één afbeelding, of door het in razend tempo omslaan van pagina’s). Bij de bibliotheek kunnen ze je natuurlijk ook advies geven.

5 Comments on Lezen met een kleine: het eerste jaar

  1. Deborah
    12 april 2016 at 08:39 (2 jaar ago)

    Volgens mij hoef jij helemaal niet onzeker te zijn want je doet het precies goed! Je kan een baby nu eenmaal niet voorlezen zoals een ouder kind, maar het gaat er om dat jullie samen ergens mee bezig zijn en dat je met/tegen he baby praat. Een boekje geeft aanleiding om woorden te gebruiken die je niet direct in het dagelijks leven gebruikt (zoals in jullie geval “hond”).
    En probeer niet koste wat kost de lijn van het verhaal vast te houden want idd soms willen ze steeds dezelfde bladzijde zien of naar achteren bladeren! 🙂

    Beantwoorden
    • Iris
      12 april 2016 at 09:19 (2 jaar ago)

      Ik ben gelukkig ook niet meer zo onzeker daarover. Maar het was wel even wennen in het begin. Logisch, achteraf, maar wel hoe het ging 🙂

      Beantwoorden
  2. Lonneke
    17 april 2016 at 10:36 (2 jaar ago)

    Ik maakte me daar in het begin ook druk om, maar naarmate de tijd vorderde heb ik daarin, net als jij, een beetje mijn eigen weg gevonden en dat is prima. Nu vind ze lezen steeds leuker en ze pakt ook regelmatig zelf een boekje erbij.

    Beantwoorden

1Pingbacks & Trackbacks on Lezen met een kleine: het eerste jaar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *