Het is een tijd geleden dat ik een boek in één ruk uitlas. Bij This Is Where It Ends van Marieke Nijkamp was dat voor het eerst in tijden weer het geval. Toegegeven: ik had geluk dat ik een dagje vrij had van werk en dat mijn vriend met ons zoontje op pad was, maar toch.

Gelezen: This Is Where It Ends - Marieke Nijkamp

Je hebt misschien het een en ander gehoord over This Is Where It Ends. Nijkamp’s boek haalde namelijk de New York Times Bestseller List en met dat gegeven kreeg ze behoorlijk wat aandacht in de media een aantal weken terug. Ik had het boek al een tijdje in mijn kast staan: gekocht bij de lokale boekhandel in de stad waar Marieke en ik allebei opgroeiden. Nu was ik toch wel erg nieuwsgierig naar het boek. En in plaats van het nog even in mijn kast te laten staan -iets wat, ik geef toe, mij veel te vaak gebeurt met nieuwgekochte boeken- besloot ik dat dit een leuke aanleiding was het te lezen.

This Is Where It Ends beschrijft een schietpartij op een Amerikaanse high school, gedurende de 54 minuten waarin deze zich voltrekt. Je volgt de gebeurtenissen door de ogen van vier personen -Claire, Autumn, Sylv en Tómas- die allemaal op een bepaalde manier een connectie hebben met de dader en daardoor extra reden hebben om voor hun leven te vrezen.

Ik vond This Is Where It Ends meeslepend en realistisch. Het heeft die bepaalde leesbaarheid factor die sommige YA zo aantrekkelijk maakt. Veel meer dan een nieuwsbericht of documentaire had ik met dit boek dat ik me persoonlijk betrokken voelde bij zoiets dat, wellicht door de frequentie waarop je erover hoort in het nieuws, bijna abstract is geworden. Doordat het boek je als lezer middenin de schietpartij plaatst ga je je ongemerkt afvragen wat jij zou doen. Je leest over mensen die schuilen of juist rennen of verstijfd van angst niet weten wat ze moeten doen. En wat kun je nou echt daadwerkelijk doen? Wellicht zijn dit vragen die voor tieners uit de Verenigde Staten herkenbaarder zijn, omdat het vaker voorkomt, maar het boek wordt er voor een Nederlandse lezer niet minder realistisch op.

Er waren wel momenten dat ik me afvroeg of het achtergrondverhaal van de dader niet wat te zwart-wit werd, naarmate ik in het boek vorderde. Het is een moeilijke balans om te vinden, denk ik: een schietende tiener als dader én als mens, als iemand met een achtergrondverhaal zonder dat je verontschuldigd. Dat laatste gebeurt zeker niet; het was eerder zo dat ik me bij tijd en wijle afvroeg of er niet te veel “hij was een slecht persoon” in doorschemerde. Maar toch, er zitten genoeg momenten in het boek waarin je de ambivalentie ziet, de wijze waarop een masker van gevoelloosheid soms wegglipt, de manier waarop een familielid met dezelfde achtergrond geen schietpartij veroorzaakt, de moeilijke verhouding tussen liefde en haat en wraak en verdriet.

Er viel nog iets anders op. Marieke Nijkamp is in de Engelse boekblog-wereld namelijk ook bekend als een van de oprichters van het DiversifYA initiatief: een beweging die om meer representatie van diversiteit in Young Adult boeken vraagt. In haar eigen boek zie je dat terug en dat was iets dat me erg gelukkig maakte. Het kán dus wel. En het zou ook veel meer moeten gebeuren.

En hier komt meteen naar voren hoe ik dit boek óók las, namelijk als iemand die Marieke Nijkamp gedurende verschillende jaren in verschillende rollen van veraf heeft meegemaakt. We groeiden op in dezelfde stad, bezochten dezelfde scholen, onze ouders hadden overlappende kennissen. We studeerden in dezelfde stad en deden tijdelijk dezelfde studie. Later, via mijn Engelse boekenblog, kwam ik haar weer tegen in die wereld. Hoewel ik dus niet wil zeggen dat ik haar ken, is het wel zo dat ik weet dat ze altijd met schrijven bezig is geweest. En dus was ik tijdens het lezen van dit boek ook vaak bezig met een soort van verwondering: dat een persoon een hele wereld kan scheppen in een boek. Het nam een beetje de taken for grantedness  van fictie en auteurschap weg. En ja, dat klinkt raar, want natúúrlijk is dat altijd zo bij fictie. Het kwam dit keer alleen iets meer binnen.

Voor degenen onder ons die liever geen Engels lezen is er overigens goed nieuws: HarperCollinsHolland gaat het boek in het Nederlands uitgeven.

Heb jij This Is Where It Ends gelezen? Of ben je van plan het te gaan lezen? Ik ben benieuwd wat je er van vond of wat je er van verwacht.


This Is Where It Ends werd in de Verenigde Staten uitgegeven in 2016 door Sourcebooks Fire.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *